Valkyrje

We'll Take Manhattan

2012-01-31T23:23:00.000+01:00

I dag vil eg fortelje om ein film. Ein film om foto og mote og kjærleik og håp og draumar og om å revolusjonere ei verd som hadde behov for å opne seg, opne seg opp for det nye, det vakre, det som var fritt og som levde etter eigne reglar, som ville - meir enn noko anna - å representere livsglede.

Dette er ein film basert på ei sann historie. Ein film med søkande hender, søkande kameralinser og søkande hjarte.

Det er ikkje alltid så lett å vite kvar ein skal i denne verda, men det er veldig lett å føle seg liten, som om ein ikkje er så viktig, som om ein ikkje har noko å bidra med. Difor treng ein filmar som denne, fordi den minnar deg på at du er viktig. Du er så inderleg, utruleg viktig, fordi du er den einaste personen i verda som er akkurat som deg.

Så ver så snill: Ikkje gi opp. Gå etter den draumen. Og om den draumen ikkje går i oppfylling, så finn ein ny draum. Kanskje draumen du trudde du hadde ikkje er den draumen du framleis har når det har gått litt tid. Berre hugs å ha håp.

Og ha kjærleik. Alltid ha kjærleik.

I dag

2012-01-30T23:07:00.004+01:00

Nye klede.

Film full av minne.

Tårer.

Kaffi.

Til Kjersti: Medan me ventar

2012-01-30T12:55:00.000+01:00

God helg!

2012-01-27T17:36:00.001+01:00

Touch

2012-01-27T01:02:00.021+01:00

På søndag vert pappaen min 55 år.

Eg har ikkje klart å gjere alt eg skulle denne veka. Det har frista mest å sjå filmar og ta stillbilete og til dels gløyme at det finst ei verd der ute. Men då eg tok bussen i dag komplimenterte bussjåføren Mummidalenkortmappa mi som eg har busskortet i, og eg fann ei bursdagsgåve til pappa som eg veit han kjem til å elske. (Og pilotepisoden av Touch var vedunderleg.)

"Today we'll send over 300 billion e-mails, 19 billion text messages, yet we'll still feel alone. The average person will say 2250 words to 7,4 individuals. Will these words be used to hurt or to heal?"

- Jake, Touch

Eg følte meg vaksen...

2012-01-26T00:39:00.002+01:00

Fyrste gong eg:

♥ fekk lov av mamma til å kjøpe leppestift

♥ sat framme i bilen

♥ vart forelska (og den andre gongen, og den tredje, og den fjerde...)

♥ fekk hjartet knust

♥ knuste eit hjarte

♥ sat på kafé med han eg elska og snakka om slikt eg alltid hadde hatt lyst til å snakke om

♥ hadde ein skikkeleg jobb

♥ var ekstralærar i min eigen klasse

♥ snakka engelsk med ein annan engelskmann og personen forstod meg

♥ reiste på tur utan foreldra mine/familien min

♥ fekk mensen

♥ innsåg at ord er det sterkaste våpenet me har

♥ flytta for meg sjølv

♥ betalte leige og straum

♥ kyssa nokon utan å vere sjølvmedviten

♥ høyrte på vinylar

♥ var med på Filmfestivalen i Haugesund

♥ fortalde mamma at eg hadde fått ein kjærast (som for så vidt berre har skjedd éin gong)

♥ betalte med bankkort

♥ fekk skryt for noko eg hadde skrive

♥ mista ein ven fordi eg haldt fast ved det eg trudde på

♥ skjønte at dei vaksne berre er menneske dei òg

♥ vart tante

Nye ark

2012-01-22T02:24:00.001+01:00

Desse orda er mine, men du kan få besøke dei. Om du gir meg handa di skal eg leie deg langs linjene. Nokre av orda kan vere litt skarpe, du må passe deg for dei, dei vart til under ein regnstorm. Men ser du desse orda her borte, like ved hjartet mitt? Dei vart til ei sommarnatt då alt var stille, og to sjeler var fylt til randen av bokstavar dei heldt inne medan dei såg sola stå opp.

Arka er nedsnødd no, han sa at han pla ikkje lese noko særleg, og orda du var nær ved å dele med han flaug tilbake til hjartekammeret ditt.

Det kjem fleire ark, veit du. Det kjem fleire ord. Nokre vil vere frostige og glitre av snøkrystallar i champagneglas. Nokre vil lukte av fuktig jord og setningar andre har ytra før deg. Dei beste vil vere dei som kriblar heilt ut til fingertuppane.

Pust inn minusgradene og skriv stumme ord i handflata til den du elskar.

Boka di er ikkje ferdig enno.

Klar for våren

2012-01-21T22:45:00.001+01:00

Eg har elska den same mannen i snart seks år, men det gjer ikkje vondt lenger. Han ligg og kviler på ein flokk av tankefluger ein stad, men han påverkar ikkje livet mitt, klarer ikkje styre humøret mitt som marionettemeisteren han ein gong var, fordi i fjor sommar møtte eg ein mann med hatt som viste meg at det finst fleire her i verda som kan få kroppen min til å krible. Han gav meg ein ny glød, og eg er klar for våren.

The quietude

2012-01-21T01:04:00.000+01:00

I'm an emotional person. I feel things very strongly and I think a lot, I overanalyse and I have all these thoughts buzzing around in my head; I call them my thought flies. You see, I don't kill flies that come into my home unannounced, but I sometimes try to catch them and set them free because they can be very loud and overwhelming. But then they find a mirror. You know when that happens, a fly finds a mirror and suddenly it's quiet for hours on end, and to me you are that mirror. When I'm with you the buzzing quiets down and I'm right there in that exact moment, which is something that never happens to me, I'm always stuck in the past or the distant future, but you make me present. And so I guess I miss that, together with all the other things, that night and those hours, your hands and your voice; I miss the quietude, because the flies won't shut the hell up and I don't know how long I can take it.

Elskarinna mi, havet

2012-01-20T00:21:00.001+01:00

Ute på dekket står eit gammalt ektepar, mannen er ein pensjonert sjømann og har vore på land lenge. Han lengtar framleis etter havet fordi det er elskarinna hans, så same korleis vêret er står han alltid ute på dekket når dei tar ferja for å besøke barnebarna, og kona held han ekstra godt i handa for at han ikkje skal dra frå henne igjen.

Ho har aldri heilt forstått, har aldri høyrt havet syngje og lokke romantiske og eventyrlystne menn ut frå hus og heim.

Nokon elskar havet for høgt og lét det ta over. Det er desse ein finn igjen nede i lasterommet der dei har laga seg eit kongerike av tang og tare. Dei elskar havet så høgt at dei vil verte ein del av det.

Mannen på ferjedekket kikkar bort på ho som held han så hardt i handa. Veit det er han som har såra henne mest i livet. Veit det er hans skuld at ho har vore einsam, at han gjer henne einsam kvar gong han får det blikket som får auga til å glitre som solstrålene på vassoverflata.

Han klemmar handa hennar tilbake og ser ei enkel tåre trille nedover kinnet hennar til ho tar sats og vert ein del av det kalde, våte.

"No er du ein del av havet mitt," seier han.

"Hadde det berre vore nok," seier ho, før kapteinen kan melde at det er land i sikte.

Ei lita songperle

2012-01-15T02:36:00.001+01:00

I blant gløymer eg ut fine songar eg har, slikt kan skje med nesten 5000 songar i iTunes. I dag gjenoppdaga eg denne songperla, ei perle som passar veldig godt når det er mørkt og stjerneklart ute og eg har vore på nyttårskonsert og sett og snakka med menneske som har forma livet mitt, inkludert ein eller to eg er/har vore forelska i. Då passar det med ein song som legar og riv hjartet i stykke på same tid.

Scenekraftverk

2012-01-14T00:19:00.001+01:00

Det følest som Café Moody her, det er difor eg er nær ved å gråte og forventar at nokon eg er forelska i skal kome inn døra. Det er det rutete golvet og folka og kjærleiken og varmen og denne inderlege kjensla av å vere heime, å høyre til. Å kunne sitje her og skrive den eine teksten etter den andre, fordi eg har funne tilbake til Haugesund igjen og det er desse folka eg vil kjenne, dei med lidenskap i hjartet og teater i blodet.

Manglar berre ein kopp Lady of Tahiti, så er eg klar.

Eg håpar du finn meg

2012-01-13T13:45:00.004+01:00

Kyss meg

under lampen

i det rommet

i det huset

i den lange gata som finst

i den bydelen

i den hovudstaden

i det landet

i den verdsdelen,

om du finn meg,

i den månaden,

i den veka,

på den dagen,

i dei tre minutta eg kjem til å vere der.

Eg håpar du finn meg.

To keep her caged would just delay the spring

2012-01-11T19:39:00.006+01:00

Då eg var liten fekk eg sjeldan store gåver til bursdag og/eller jul. Det vil ikkje seie at eg ikkje fekk flotte gåver, men eg trur at særleg når ein er liten så er det dei største gåvene som ser best ut, mest spanande, fordi ein lurer veldig på kva som kan skjule seg bak så mykje pakkepapir. Vel, sist jul var det eg som fekk den største gåva og eg hadde verkeleg ikkje peiling på kva det kom til å vere. Pakken var stor, men han var lett, så eg tenkte at lur som Bjarte (den eine storebroren min) kan vere, så kunne det like gjerne vere ei eske full av bobleplast med eit gåvekort gøymt inni der ein stad, som eg hadde måtte leite etter.

Julafta kom, timane gjekk, tantebarna sov. Det var tid for den største gåva.

Det var eit fuglebur! For å vere eksakt: Eit fransk fuglebur frå 1920-talet. De som kjenner meg veit eg har nokre ting eg elskar meir enn andre, då særleg tre ting som forhåpentlegvis kjem til å vere til stades i ein framtidig bustad: fuglebur, timeglas og vindeltrapp. Eg har hatt eit fuglebur frå Kremmerhuset i nokre år no, men sjølv om det er veldig vakkert, så er det ikkje heilt det eg har sett for meg. Det har ikkje den same historia som ein bruktgjenstand har, og eigentleg håpar eg vel å ha fleire fuglebur på eit punkt, på same måte som eg (så langt) har tre skrivemaskinar. Men no har eg altså eit nydeleg fransk fuglebur som er nesten 100 år gammalt, takka vere Bjarte. Finfin storebror. (Og sjølvsagt takk til Anne Ingeborg òg, som er trulova med Bjarte og var med på gåva.)

Kvifor har eg ikkje presentert dette vedunderet før? Vel, eit anna faktum de gjerne veit om meg er at eg plar alltid gi namn til tinga mine som tyder mest for meg, men dette fugleburet har eg ikkje klart å finne namn til. That is, not until today. Eg sat buret på senga mi og stira på det medan eg høyrte på Awesomeness-spelelista mi, og då iTunes hoppa til ein Florence + The Machine-song (All This and Heaven Too) så slo det meg: Det skal sjølvsagt heite Florence! Kremmerhusetfugleburet heiter Francesca, så det passar til F-temaet, og Florence har alltid fuglebur på scenen når ho syng. Det passar ypperleg!

So without further ado, ladies and gentlemen, this is Florence:

It was a fine affair, but now it's over

2012-01-11T14:46:00.005+01:00

Songs stuck in my brain today:

Huden din smakte salt

2012-01-10T02:46:00.002+01:00

Kanskje dette er slutten. Eg kan framleis smake deg, kjenne hendene dine på meg og mine eigne under dressjakka di medan du ser på meg og eg veit, eg berre veit - veit at du kjem til å vere den eg har venta på.

Du smakte av røyk og sakte, eggande tonar. Du smakte av øl og vodka og ein bassolo som spelte på alle strengene mine. Du smakte av anglofile fantasiar og ei bakgate i Hackney eg håpar å besøke ein dag, om du vil ta i mot meg.

Du smakte av gamle og nye kapittel og ei repeterande historie.

Du smakte av raude kinn og sveitte kroppar.

Huden din smakte salt.

Og mest av alt smakte du av ein ny melodi eg sidan har dansa til.

Ode to nature (and David Attenborough) - Part II

2012-01-09T01:15:00.001+01:00

Du smakte av bringebær

2012-01-06T13:06:00.000+01:00

Dette er kjærlighetens tegn. Å være nær deg. Jeg kan høre deg puste. Jeg kan hjerterytmen din utenat. Dette er å være til, å ligge to stykker på en flytemadrass og lukte av sand og sjø og sol. Jeg kan nesten huske det nå, hvordan man blåser såpebobler så store at de når over fjorden og hvordan man sender flaskepost slik at man får svar.

Jeg kan nesten huske det nå, hvordan man teller til hundre med øynene lukket når man står inntil et tre og alle lister seg rundt en, og hva mammas hjemmelagde saft smakte.

Jeg kan nesten huske bølgene, fordi det var de vi søkte etter, de som fikk posten frem, og det var med dem i ryggen at vi fikk tatt de beste bildene.

Jeg kan nesten huske det nå, hvor høyt jeg elsket deg i solnedgangen og hvor lykkelige vi var da vi satt på taket til major Steens naust i lag.

Det må være lenge siden, minnene er i svarthvitt. Men jeg husker at jeg kysset deg ved det blå gjerdet før du gikk hjem, og at du smakte av bringebær.

Great Expectations

2012-01-02T18:49:00.005+01:00

Det fine med å elske profilerte skodespelarar er at dei stadig er med i nye prosjekt. David Suchet, aka. Hercule Poirot aka. nesten-ektemannen min var igjen å sjå på engelske fjernsynsskjermar denne romjula i rolla som Jaggers i ei ny filmatisering av Charles Dickens-forteljinga Great Expectations. Dei kjem sikkert til å vise ho på NRK på eit punkt, men sidan det har tatt dei så lang tid å vise Mildred Pierce som eg såg sist vår, så er det ikkje godt å seie når det kjem til å skje. Alt eg vil gjere er å oppfordre dykk til å sjå nesten-ektemannen min briljere i nok ei rolle, når/om de har sjansen. Tru meg, miniserien er verdt det.

Kjære 2012,

2012-01-01T03:24:00.002+01:00

eg håpar du byr på både godt og vondt. Teateropplevingar, litteratur, film, musikk... Mange klemmar og kanskje nokre kyss.

Og meir skal eg ikkje be deg om, fordi fakkelen er i mine eigne hender.

Songs of the Year: Second Edition

2011-12-31T00:54:00.003+01:00

My year wouldn't have been the same without these songs:

Songs of the Year

2011-12-30T01:16:00.002+01:00

Eg har oppsummert det meste av året i bursdagsinnlegget mitt, og no som 2012 stadig nærmar seg vert eg meir og meir tom for ord. Det er litt skremmande, men eg trur det vitnar om at noko nytt ligg der ute og ventar på meg, eg må berre finne motet til å dra ut og leite etter det.

Som nok dei fleste har fått med seg har dette året vore ganske tårevått, men det har òg vore eit år for nye venskap, nye oppskrifter, nye jobbar, nye menn(eske) som har fått kroppen til å krible, nye bøker og filmar som har fått hjartet til å syngje, og mest av alt har dette året handla om musikk. Kjærleik og musikk. Så her har de fem songar til å både oppsummere og avslutte 2011 med:

Gi litt kjærleik denne jula

2011-12-21T12:33:00.005+01:00

Smil til framande.

Signér eit opprop.

Hjelp dei fattige.

Och viska en bön:

Å vere vaksen

2011-12-20T00:01:00.000+01:00

Å vere vaksen er å lære seg å koke graut frå botnen av utan å svi han.

Å vere vaksen er å vere halvvegs til 44 og tenkje at det er litt rart og veldig fint på same tid.

Å vere vaksen er å ta seg tid til menneska i livet sitt, til bøkene og musikken, og ta ting med ro slik som Skallmann, fordi destinasjonen kjem til å vere der framme uavhengig av kor lang tid du bruker på å nå han.

Å vere vaksen er å ville gjere dumme ting som du aldri gjorde då du var tenåring og "hadde lov til" å vere småteit og barnsleg, fordi du drøymte om å vere del av den gruppa som stod og snakka om avisdebattar og teateroppsetjingar.

Å vere vaksen er å tenkje at du kanskje har lyst på barn likevel. Ikkje no, ikkje før om mange år, men kanskje ein dag.

Å vere vaksen er å heve seg over bagatellar og akseptere at me er ulike, og prøve kome mest mogleg overeins med dei ein har rundt seg.

Å vere vaksen er å snakke med framande gamle damer på bussen, fordi du skjøner at dei er einsame, og kanskje kjem du til å vere ei av dei gamle damene sjølv ein dag, og då er det fint å vite at det finst twentysomething-ar som tar seg tid til å snakke med framtidige deg.

Å vere vaksen er å eigentleg ikkje bry seg så mykje med kva det vil seie å vere vaksen. Det viktigaste er å vere seg sjølv, vere tru mot seg sjølv og leve si eiga sanning, og så får alle andre meine kva dei vil.

Besten var sjømann

2011-12-18T01:28:00.006+01:00

Eg trur fascinasjonar og kjærleikar til dels kan liggje i blodet. Eg har alltid vore glad i naturen, har vakse opp i han, og sjøen har vore den største kjærleiken. Havet er så sterkt og skummelt og vakkert, og når eg står ute på ferjedekket - klokka er elleve om kvelden, det er ei veke til julafta og vinden tar bokstaveleg talt pusten frå meg - då føler eg meg levande. Det gir meg ei indre ro å vite at eg er ein del av dette uendelege krinslaupet og at eg er bygd opp av atom som kanskje var ein bit av eit tre ein gong, eller ein stein eller ein drope. Fordi livet må ende ein gong, som verkar ganske overveldande når ein er 22 og prøver å finne ut kva ein vil bruke åra til, men det gjer likevel godt å vite at energien ikkje forsvinn, han berre omformar seg og vert noko nytt. Så kanskje ein kan seie at me vert resirkulert slik som Odd Børretzen ynskjar. Og alt er verdt det om ein får Odd Børretzen til å smile.

Då eg gjekk av bussen var det stjerneklart og andedraga mine vart til frostrøyk medan eg gjekk på asfalten som var dekka med snø som knitra under skoa, og det gjorde ingenting at det var mørkt fordi eg var på veg heim.

Home for Christmas

2011-12-14T23:23:00.008+01:00

Dette vert skikkeleg klisjé, men det får så vere. Etter å ha overlevd den siste av tre eksamenar dette semesteret feira eg at juleferien hadde byrja med å besøke peparkakebyen i Bergen med ei veninne, for så å gå på kino med ei anna veninne. Peparkakebyen i Bergen er ganske big deal, dersom de ikkje har fått det med dykk, og eg trur at uansett kor stor Scrooge du er, så vert du i godt humør av å vere der inne. Heile området lyser av menneskeleg godvilje og kreativitet, samt nokre interessante tolkingar på (til dømes) korleis Eiffeltårnet ser ut.

I dag tok eg Kystbussen frå Bergen til Haugesund og no har eg fått hårfargen min tilbake igjen (den falske hårfargen, that is), som vil seie at eg automatisk vert i betre humør. Eg skal til legen i morgon, men etter det skal dei neste dagane stort sett gå til baking og rydding før tantebarna mine og faren deira (altså min eldste storebror) kjem på besøk i helga, pluss at på laurdag skal eg ein tur til Stavanger for å vere med gode vener som eg ser altfor sjeldan, overlevere gåver og sjå Sonny på Rogaland Teater. Dette har potensiale til å verte ei veldig bra veke og ein veldig bra juleferie. Kjenner eg kriblar etter å bake, få ting er meir avslappande enn det.

Hald ut

2011-12-11T02:02:00.007+01:00

Du som sit i hjørnet med ansiktet gøymt i hendene, og med knea under haka.

Du som ser ut av bussvindauget og ventar på at han skal krasje.

Du som elskar så høgt og så inderleg, men er framleis åleine.

Du som skulle ynskje du kunne symje med kvalane.

Du som drøymer om noko meir enn dette.

Du som så vidt klarer å puste.

Du som vert kald over heile deg når du er nær nokon som får hjartet til å eksplodere.

Du som alltid saknar.

Du som ler og græt på same tid.

Du som har så mange tankar som surrar rundt i hovudet på éin gong at du klarer ikkje å sovne.

Du som får vondt inni deg av å høyre framande krangle.

Du som har mista nokon.

Du som synest det er skummelt å snakke framfor alle.

Du som er einsam i fellesskap.

Du som vil leve i litteraturen.

Ver så snill: Hald ut.

Gråtedag

2011-12-09T14:47:00.006+01:00

Dette er biletet som møter meg når eg står opp om dagane, før eg opnar laptoplokket og et eit par brødskiver med avocado på og drikk appelsinjuice frå det eine lilla glaset eg kjøpte på Kremmerhuset tidlegare dette semesteret medan Nøve framleis var i Noreg og det verka lenge til jul.

I dag er det 15 dagar til julafta og eg byrja dagen med å gråte framfor naboen min fordi eg trur me er nokre emosjonelle vrak begge to, og ho seier ho ikkje speler musikk så høgt, men ho gjer jo tydelegvis det, men samtidig vil ikkje eg vere grunnen til at ho ber om flytting til eit anna SiB-bygg. Eigentleg trur eg det er det litle rommet i mellom oss sin feil, at det er ein annan og dårlegare isolasjon der enn mellom dei andre leilegheitane. I don't know. Eg veit berre at eg høyrer bass gjennom veggen og det gir veldig mange vonde assosiasjonar til barndommen min og det er som alle dei andre smålydane som stikk knivar i hjernen min, og så får eg vondt i hovudet samtidig som eg sit med øyreproppar tilkopla til dataen fordi det er den beste måten å stengje dei andre lydane ute på. Og med all denne emosjonelle energien som går ut av meg og vert ingenting og alle tårene og hovudverka og magesmertene, så vert det frykteleg vanskeleg å lese til den siste eksamenen som eg skal ha på tysdag (som er munnleg = verst). Spesielt når det framleis følest litt som august (eller i alle fall september), at Nøve framleis er her og me kan sjå Harry Potter om igjen på kino og eg har framleis fleire månader på meg til eksamensperioden byrjar.

Ode to nature (and David Attenborough)

2011-12-09T00:21:00.007+01:00

Beginners

2011-12-07T23:39:00.009+01:00

I kveld har eg sett film og gråte (mest grunna filmen) etter å ha lese pensum. Eg tenkjer at med eksamen i eit fag der den største porsjonen handlar om skodespelarkunst, kan ein nesten kalle det research.

Filmen heiter Beginners og om du veit ditt eige beste så ser du han, etter mitt hjarte var det ein av dei finaste og såraste og skjøraste filmane eg har sett. Og så hadde han dette sitatet frå The Velveteen Rabbit i seg som eg tenkte eg skulle dele, før eg gret litt til:

---------------------

"What is REAL?" asked the Rabbit one day, when they were lying side by side near the nursery fender, before Nana came to tidy the room. "Does it mean having things that buzz inside you and a stick-out handle?"

"Real isn't how you are made," said the Skin Horse. "It's a thing that happens to you. When a child loves you for a long, long time, not just to play with, but REALLY loves you, then you become Real."

"Does it hurt?" asked the Rabbit.

"Sometimes," said the Skin Horse, for he was always truthful. "When you are Real you don't mind being hurt."

"Does it happen all at once, like being wound up," he asked, "or bit by bit?"

"It doesn't happen all at once," said the Skin Horse. "You become. It takes a long time. That's why it doesn't happen often to people who break easily, or have sharp edges, or who have to be carefully kept. Generally, by the time you are Real, most of your hair has been loved off, and your eyes drop out and you get loose in the joints and very shabby. But these things don't matter at all, because once you are Real you can't be ugly, except to people who don't understand."

"I suppose you are real?" said the Rabbit. And then he wished he had not said it, for he thought the Skin Horse might be sensitive.

But the Skin Horse only smiled.

Og framleis skal eg kjempe

2011-12-03T12:36:00.008+01:00

Eg kjempar mot desse veggane du byggjer opp rundt meg. Kloremerke i tapetet, stumme skrik, tørre tårer på eit støvlagt golv. Der skriv eg dagboka mi. 22. året og eg er her framleis. Neglene mine har du rive ut, men eg skriv likevel, skriv til eg kan dikte opp ein utgang. Snart kjem du til å kutte av fingrane mine, men då skal eg skrive med tærne, fotsolen, brystene, nasen... Du kan gjere kva du vil med meg, men eg skal halde fram med å skrive. Eg skal banke på veggane og skrike og skrive til det ikkje finst meir av meg enn desse orda eg består av: Håp og kjærleik

Og framleis skal eg kjempe.

Pappaen min

2011-11-28T05:59:00.002+01:00

Det finst nokre menneske som er så stor del av livet mitt at eg kjem ikkje på å skrive om dei, på ein måte. Det er som når eg ikkje klarer å sjå for meg ansiktet til nokon eg har kjent heile livet, fordi dei er så mykje meir enn det ansiktet, dei er alle gongene me har vore i lag og alle dei minna og klemmane og samtalane og køyreturane og alt slikt som gjer dei til den spesielle personen dei er for meg.

Så i dag, i dag vil eg fortelje om pappaen min.

Pappaen min er høg og sterk og litt av ein altmoglegmann. Han har fagbrev som både elektrikar og prosessoperatør, men han er òg (blant anna) ein flink mekanikar, snikkar og malar, og så har han ei kjempefin handskrift som eg synest er noko av det beste fordi det balanserer alt så fint.

Pappaen min kjem frå Etne og på grunn av det hadde eg o-endingar på mange ord då eg var liten (gjer det framleis i blant), noko eg vart erta for av klassekameratane mine, men i retrospekt synest eg det er ganske kult at eg tok etter dialekta hans slik.

Pappaen min elskar det meste som er motorisert og kan køyrast, og han kan kome fram til kva år noko skjedde ut i frå kva bil han og/eller familien hadde.

Pappaen min lyser ekstra mykje opp når han har to små rundt seg som kallar han Besten, og i februar vert han Besten for tredje gong, fordi då skal den andre storebroren min og forloveden hans få sitt fyrste barn.

Pappaen min elskar film og musikk og samlar på mykje (det er nok han eg har det frå), og når ein ny animasjonsfilm har premiere på kino, plar me gå og sjå han saman, fordi pappaen min har tatt vare på det barnlege i seg. Og om mamma vert med òg så plar ho sovne etter ei stund, medan pappa og eg sit og ler og sukkar kjærleg av mammaen min.

Når pappaen min nys eller snorkar så kan det høyrast i heile huset, og då han var i militæret vart han fortalt av ein teltkamerat at det er greitt at han køyrer motorsykkel når han søv, men det hadde vore fint om han kunne ha skifta gir i blant.

Pappaen min går gjerne helst i klede han kan jobbe i, men når han tar på seg dress og er nybarbert med aftershave, så er han den beste å klemme.

Pappaen min likar å fortelje historier og etter mitt hovud og hjarte er det slik fedre skal vere, fulle av korte og lange historier om liva deira eller liva til nokon andre. Og det kan vere dei har fortalt dei så mange gonger at me kan dei minst like godt som dei kan dei sjølv, men det gjer ingenting så lenge auga framleis lyser like sterkt når dei har alle si merksemd. Ein av dei beste historiene å høyre pappaen min fortelje er korleis han og mamma møtte kvarandre.

Pappaen min seier ikkje alltid så mykje, han er sannsynlegvis ein introvert slik som meg, men sjølv om han ikkje seier så mykje så veit eg at han forstår, fordi me er ganske like me to, og når han seier at han er glad i meg så tyder det alltid litt meir.

Missed Me

2011-11-27T01:17:00.003+01:00

if you love me mister

you would never leave me
it's as simple as can be

Det er natt.

Det er 17 Chrometabbar og fire bøker opne på éin gong.

Det er Amanda Palmer og The Dresden Dolls og assosiasjonar og minne og ein nabo som alltid speler musikk så høgt at eg høyrer bassen gjennom veggen.

Det er å planleggje å kjøpe dei siste julegåvene på onsdag etter at heimeeksamenen er levert.

Det er å drikke gløgg og te og vatn og juice og lure på når roa kjem.

Det er å sjå fyrverkeri frå studentbustaden fordi det regnar og er kaldt og mørkt og eg prøver å vere flink, men aller helst vil eg sjå film og banke på døra til naboen og be ho ta omsyn, før eg dansar rundt i leilegheita og ler ein slik gal latter som ein berre kan le når ein er åleine eller når ein er saman med gode vener som veit at ein er litt gal og elskar ein for det.

Det er natt. Det er fyrste søndag i advent. Det er lukta av fyrstikker som nokon nettopp har blåse ut.

Det er natt. Det er heimeeksamen med fleire tusen ord igjen å skrive.

Det er natt.

Eg har ei magisk skrivebok

2011-11-21T21:48:00.010+01:00

Eg har ei magisk skrivebok. Det finst ingen reglar, det handlar berre om å skrive, puste, vere til. Eg skriv ingen datoar, ingen spesifiseringar, og ein dag håpar eg ho kan sjå ut som reiseboka til Havstein i Buzz Aldrin, hvor ble det av deg i alt mylderet?.

Eg har ei magisk skrivebok og du går på sidene saman med meg.

Eg kan sjå fotavtrykk etter dei lette føtene dine,

eg kan høyre latteren din.

Eg kan lukte parfymen din

og vinden om sommaren.

Eg har ei magisk skrivebok

og ho er full av alt som har skjedd,

alt som aldri skjedde,

og alt som framleis kan skje.

Eg har ei magisk skrivebok

og te med raude hjarte i.

Catch-22

2011-11-20T00:01:00.011+01:00

Sidan sist bursdag har eg:

- mista gamle vener

- fått nye vener

- byta over frå lektorutdanning til teatervitskap

- hatt verdas beste sommarjobb(ar)

- sett bygningen Poirot bur i

- sett siste film i Harry Potter-serien og gråte på kino

- gråte heime, gråte i Bergen, gråte på jobb

- gråte for tremenningen min som vart offer for 22. juli-terroren

- innsett igjen og igjen at det er på teateret og i kulturmiljøet eg høyrer heime

- opplevd Antony and the Johnsons live for tredje gong

- møtt verdskjente menneske

- smilt til framande

- delt timar med han som har ein stemme som kan redde verda

- klemt mange vener, og andre eg ikkje kjenner så godt

- tørka mange tårer (som ikkje var mine)

- skrike stumme skrik

- skrive høglytte tekstar

- kyssa fleire menn

- kyssa nokre kvinner

- vore på teaterøvingar

- fått høyre mange gode ord om meg sjølv som eg har litt vanskeleg for å ta til meg

- takka for at eg har ein familie som elskar meg

- vorte oppgitt over at kroppen min ikkje fungerer heilt som den skal

- til sjuande og sist kome fram til dette som det alltid endar med:

Kjærleik er alt.

Om å ta seg tid til å puste

2011-11-19T16:05:00.003+01:00

I dag har eg tatt meg tid til å puste. Du tenkjer kanskje at å puste er noko som skjer av seg sjølv, ein treng ikkje ta seg tid til det, men det er likevel det eg har gjort. Midt i mellom eksamensmas og Facebooknotifications sat eg og drakk bringebærte frå In Treatment-koppen min medan eg lytta til klassisk musikk og mi eiga nesten lydlause pusting. Eg såg ut på ein gråblå by og ei bokhylle med gamle bøker andre har eigd før meg, og så følte eg meg litt mindre åleine, litt mindre einsam, der eg sat og fekk historia til å gå vidare.

Så ta deg tid til å puste, whichever way you can. Det er viktig.

All This And Heaven Too

2011-11-16T20:37:00.008+01:00

And I would give all this and heaven too, I would give it all if only for a moment.

Om slikt som varmar hjartet klokka fire om natta

2011-11-14T12:20:00.009+01:00

Når du møter på nokon du eigentleg ikkje kjenner så godt og dei seier at dei tenkte på deg her forleden dag. Kva kan vere betre enn at nokon tenkjer på deg og sender deg kjærleik?

Når du ser på Skallamann yet again og smiler, fordi den bringar fram alt det gode med mannen med hatt, og då må du berre smile og kjenne på kriblinga i kroppen.

Når du veit at du er elska. Faktisk elska. Og at i det store biletet så er det det einaste som tyder noko.

Når du sit i senga di og klokka er nesten fire og det følest som om du er den einaste personen som er vaken i heile verda og kor fint det er, fordi det tyder at du passar på alle som søv.

Når du skriv og setningane kjem av seg sjølv, som om det er utanfor din kontroll.

Når du ser rundt deg og alle tinga dine sender ut små ord om håp.

Når du kikkar bort på den nye motivasjonsveggen din og gir mentale klemmar til alle på bileta.

Når det ikkje gjer så vondt å sakne. Du kjenner det stikke, men du veit det er fordi du har så mykje kjærleik å gi, og i lag med det faktum at du aldri kjedar deg, så er det å kunne elske så mange så høgt den beste eigenskapen du har.

Når du endeleg klarer å sovne fordi hovudet dunkar ikkje så hardt lenger og Jason Schwartzman er søt og Ted Danson er sexy, og ein dag skal du jobbe med det du elskar, kanskje før du trur, og då er det verdt å leve.

Då vert du glad for at læraren din redda livet ditt.

Då vert du glad for at navlestrengen rundt halsen din vart fjerna i tide.

Då vert du glad for den dagen, den natta, den spaserturen, den klemmen, det kysset, den mannen, den skulen, den jobben, dei venene, den familien, den skogen, det stupet, det landet, den øya, det håpet og den flammen i hjartet:

Alt som gjer deg til deg.

Eg elskar deg (i dag)

2011-11-13T21:00:00.003+01:00

Dette er dagen eg skal elske deg. Gir meg berre lov til å elske deg i éin dag, fordi i neste sekund flyr du vidare, og eg kan ikkje sitje her og lengte og lure på om du kjem tilbake nokon gong. Men i dag elskar eg deg. I dag ser eg ansiktet ditt om auga mine er opne eller lukka. I dag seier eg namna på barna dine høgt for meg sjølv, og i dag sit eg og tenkjer på kva du hadde likt best av gulrotburgarar eller den omnsretten frå den kokeboka som eg synest er så fin.

Eg har lov til å sakne deg i dag. Eg har lov til å elske deg i dag.

I miss you today

2011-11-13T19:51:00.008+01:00

Eg har sagt dette før: Eg er veldig flink til å sakne folk. Men det er noko ekstra med det når det er besto sin bursdag (ho hadde vorte 92 år i dag), og sjølv om eg hadde ei vedunderleg fin bursdagsfeiring i går kveld, så er det noko med den kjensla når alle har dratt og det er litt for stille (sjølv om eg likar stilla), fordi eg føler meg som Mrs. Dalloway i blant, kan ikkje for det. Og nokre gonger vil eg helst liggje heile natta og snakke med nokon, slumre og vakne igjen og kunne fortsetje samtalen. Det er ikkje alltid like gøy å bu åleine. Hovudet mitt dunkar og gjer vondt og kjem sannsynlegvis til å gjere det i ei veke til, fordi eksamen nærmar seg stadig og eg kan ikkje kontrollere korleis kroppen min reagerer på nervøsitet og stress.

Det er litt for mange kjensler og litt for mange tankar og litt for mange tårer på éin gong.

I miss you today.

(Berre vent til eksamen er over og eg kan fokusere på å handle julegåver og drikke gløgg, då skal det verte andre bollar.)

Nokre gonger

2011-11-10T23:59:00.007+01:00

Nokre gonger - når du ikkje får ansiktet til mannen med hatt ut av hovudet og du vil aller helst gråte fordi det er den tida igjen og eksamen er skummelt og du saknar venene dine og menneske treng visstnok 12 klemmar til dagen, men du har ikkje hatt nokon på lenge - då lagar du deg havregraut (sjølv om klokka nesten er midnatt), og du lagar han med rismjølk slik som den eine veninna di tipsa deg om. Toppen av grauten vert mørkebrun av all kanelen du strør på (fordi kanel er magisk), og så går du bort til dataen og set på ein ER-DVD, fordi det er yndlingsserien din og du har ikkje sett ein episode på superduperlenge, og så berre prøver du å vere til. Å puste. Utan for mange tankefluger som surrar, utan eksamensmas og den stemmen som seier at dette går ikkje, det er for få dagar igjen og altfor mykje å halde styr på. Du berre er til. Du, ei flaske vatn, ein kopp med havregraut og yndlingsserien din som du har alle dei 15 sesongane av på DVD.

Snow Flower and the Secret Fan

2011-11-06T23:48:00.008+01:00

Eg har lært eit nytt ord i dag: Laotong. Det er kinesisk og tyder "a type of relationship within Chinese culture, which was practised in Hunan, that bonded two girls together for eternity as kindred sisters".

John Cusack sin karakter har eit sitat i High Fidelity når han snakkar om Laura. Han seier: "It's a mystery of human chemistry and I don't understand it. Some people, as far as their senses are concerned, just feel like home." De møter nokon og kan ikkje forklare det, men de går i lag med éin gong, som om de har kjent kvarandre sidan fødinga. Det er ikkje nødvendigvis slik at de vert superclose momentant, forhold må jobbast med, men det er noko der, noko som verkar familiært, de er komfortable i kvarandre sitt selskap og kan halde rundt kvarandre i tjue minutt utan å føle tida passere.

"The world is always changing. Every day it's changing. Everything in life is changing. We have to look inside ourselves to find what stays the same, such as loyalty, our shared history and love for each other. In them, the truth of the past lives on."

Me er heldige me som finn sjelevener, slike som alltid er der, uansett.

I love you, Oda.

Trust

2011-11-05T01:30:00.004+01:00

Du tar pusten frå meg. Eg klarer bokstaveleg talt ikkje å puste. Prøver å hugse korleis eg gjer dette her, eitt steg framfor det andre – pust inn, pust ut – gjenta etter behov. Eg flyktar til fiksjonen for å frigjere meg frå mine eigne tankar, det følest trygt å vere del av noko som ikkje eksisterer, noko eg kan hengi meg til, det gir tårene større meining.

Det gjer fysisk vondt å tenkje på deg. Eg kan kjenne organa mine vri seg i smerte medan eg sig saman på golvet og hyperventilerer. Det er lenge sidan sist.

Nokre filmar slår deg rett i magen utan at du er heilt klar for det.

Om tårer og bursdagsgåver

2011-10-28T03:01:00.002+02:00

I blant gret eg tårer som byrjar i magen, dei ligg der som ein klump som vrir og vendar på seg, knyt seg saman og prøver å knekke meg, og så kjem dette salte og våte nedover kinna mine, dette som eg kjenner så godt, men som eg aldri heilt har forstått.

Det er nemleg ikkje alltid så lurt å sjå intense, fragmentariske filmar rett før det er meininga at ein skal leggje seg, det fører som regel til at ein ikkje legg seg i det heile tatt - må finne noko anna å fylle hovudet med - og så sit ein heller og oppdaterer ynskjelista si på Listography og har ein samtale på Facebook med ho som gir dei beste klemmane.

Eg kjøpte bursdagsgåve til ho eg skal feire i kveld, ho sa ho ikkje ynskja seg noko, men eg klarer ikkje møte opp utan å ha noko med og det er så kjekt å kunne glede nokon.

Kanskje eg skal prøve å sove snart. Det er djeveltimen no, veit de. Alt kan skje når det er djeveltimen.

Fine ting på ein tysdag

2011-10-25T16:44:00.007+02:00

Når du står og lagar middag og plutseleg byrjar å smile, eit slikt skikkeleg breitt smil som gjer godt heilt ned i magen, fordi du er i leilegheita di med nye glaskrukker frå Søstrene Grene som skal få ny te oppi seg som du kan røre rundt i med ei av dei nye skjeiene som du kjøpte åtte av, fordi du ville ha ei i kvar farge.

Når du går frå førelesinga og må stoppe opp og ta nokre bilete, fordi haustlyset er så nydeleg og alle fargane er slik som verda er i hovudet ditt.

Når du får invitasjon til ei bursdagsfeiring på fredag og du gler deg.

Då er det fint å leve.

Og på slike dagar er denne songen ekstra kjekk å høyre på med så høgt volum som mogleg:

Oktobermorgen

2011-10-22T14:34:00.004+02:00

En halvdrukken kald kopp te på et støvete loftsgulv en tidlig oktobermorgen, lyset glimter så vidt gjennom gardinene og avslører dine bare skuldre og den høyre armen din som møter dagen med gåsehud. Jeg løfter dynen forsiktig for å dekke deg til, men stopper i det jeg igjen faller for krumningen i ryggen din og tar til å telle fregnene dine for fjerde gang siden vi møttes forleden dag. Du gikk ned gaten forbi der jeg satt på kafé og forsøkte å forandre verden, og jeg ble bergtatt, grep jakken min og fulgte etter deg ned Akersgata forbi sperringer som igjen sparket til hjertet mitt slik at det truet med å briste, men du var lyset jeg hadde ventet på. Dette lyset som nå deler kroppen din med meg mens jeg stryker noen varsomme fingre fra nakken din, ned til tåspissene dine og tilbake, men hele tiden uten å røre deg, føler meg nærmere deg slik. Jeg kan kjenne hårene dine reise seg, og når du vrir deg ut av søvnen kysser jeg deg før du får sagt god morgen.

Slikt som gjer meg glad

2011-10-20T20:34:00.005+02:00

♥ Ny Mummikopp (Tufsla og Vifsla). Er det tilbod så er det tilbod

♥ Bill Hader på SNL

♥ Teater(folk)

♥ Å overnatte hjå ei god veninne (kanskje den beste), og setje saman ei sprinkelseng den neste dagen fordi veninna vert mamma i februar

♥ Shohreh Aghdashloo som speler gjesterolle i den nyaste NCIS-episoden

♥ Ny skrivebok frå Kremmerhuset (som skal få sitt eige innlegg når eg har tatt bilete av ho)

♥ Familie og venskap

♥ Månen, stjernene, haustlufta: livet!

♥ Hender

Om teater

2011-10-20T18:58:00.008+02:00

Nokre gonger, når månen er halv og skjult bak eit forbigåande skydekke og det bles opp til storm, så er det best å sitje i øvste etasje i eit nesten 100 år gammalt bygg og vere på teaterpremiere. Amanda fra Haugesund fekk meg nesten til å knekke saman av både latter og tårer, og det var med eit smil og ein indre varme at Oda og eg dro for å vere med på premierefesten (det er ikkje kven som helst som kan seie at dei har vore på fest med blant anna Jon Eikemo, Jørgen Langhelle og Hanne Krogh).

Det er nemleg ikkje så lett å vite kva ein skal gjere når ein ikkje lenger veit om ein likar den ein elskar, men teaterkjærleiken vil aldri forsvinne, teater har gitt meg den same gode kriblinga gjennom heile livet, og etter å ha snakka med både produksjonsleiaren og teatersjefen håpar eg å vere litt nærmare å kunne jobbe med dei same personane om rundt eitt år. Time will tell... For augeblikket skal eg nyte den mørkeblå himmelen, den halve månen, den bitre sjokoladen og den varme, gode (koffeinfrie) kaffien. Det følest fint å vere heime.

I'm not calling you a liar

2011-10-17T19:39:00.002+02:00

I'm not calling you a liar, just don't lie to me.

Eg ser det i auga dine når du kjem inn på kjøkenet. Eg høyrer det i stemmen din når du legg toneleiet eit hakk for høgt til at det verkar truverdig. Me har vore gjennom dette før.

Du gir aldri pengar til tiggarar, så eg prøver å gi dei nokre myntar utan at du legg merke til det. Eg kjenner meg igjen i fillene deira, i dei slitte tøystykka med sømmar som går i oppløysing kan du finne tankane mine, om du leitar litt ser du at dei klamrar seg fast til trådane du er så god på å nappe i slik at heile verda mi raknar. Du sa at Amalie var den siste, men eg burde ha lært etter så mange år, burde ha lært at den siste er berre den fyrste i ei ny rekkje av repetisjonar, du prøver ikkje ein gong å dikte opp nye løgner lenger, som om eg ikkje er verdt tida det tar å kome på ei god historie.

Venene mine seier eg er gal som lét deg vere, dei skjøner ikkje korleis eg kan la deg sove i same seng som meg kvar natt, men dei veit ikkje korleis det er å dele bokhylle med nokon. Å flytte inn ein septemberdag og oppdage at ein plutseleg har to eksemplar av alle yndlingsbøkene sine, til og med dei obskure barnebøkene og meisterverka som er skrive på språk ein ikkje kan lese, fordi sjølvsagt må ein ha meisterverka på originalspråket uansett om ein kan forstå dei eller ei. Dei veit ikkje om alle nettene på teppet framfor peisen med vinglas og hovudet mitt i fanget ditt medan du les til meg, desse orda me ikkje kunne, men me likte så godt korleis dei såg ut, korleis dei inviterte til noko som verka større enn oss.

Eg fortalte dei om bukettane og stemnemøta, men eg heldt for meg sjølv at du alltid opna døra for meg og kyssa meg på handa før me sa god natt, det gjorde ingenting om det var kvelden før eller morgonen etter, og eg likte så godt kor gammaldags du kunne vere.

Det er ikkje som om eg tilgir deg forholda dine, men eg aksepterer dei som ein del av deg, som ein del av det eg må tole for å få leve med deg. Eg har alltid visst at ein mann av ditt slag må delast med verda, det ligg i din natur å vere fem stader på same tid og eg ville aldri stå i vegen for deg, dessutan visste eg at du alltid kom tilbake. Natta var vår.

And I love you so much I'm going to let you kill me.

Oslokjærleik

2011-10-13T11:22:00.009+02:00

Av og til må du liggje på gras og murstein og sjå på skyene medan du snakkar med nokon for fyrste gong, i ein bydel du aldri har besøkt før, men som du momentant forelskar deg i. (Og så forelskar du deg litt i personen, fordi nokre menneske er så fine.)

Av og til må du ta toget i 16 timar tur/retur fordi nokre menneske og noko musikk er verdt det. Og så ventar du utanfor Spektrum i førti minutt før dørene opnar medan alle andre i nærleiken går forbi, men det gjer ingenting fordi vêret er fint og snart skal du kjøpe eit usannsynleg dyrt glas med kvitvin, og plutseleg står du og snakkar med ei anna dame som skal på den same konserten og når de samanliknar billettane dykkar så finn de ut at de sit rett oppforbi kvarandre.

Av og til må du gå forbi ei gate med sperringar og få vondt i hjartet av VG-avisa på utstilling, men du prøver å fokusere på det gode, på kjærleiken, og så går du heller inn i VG-bygget og kjøper ein bukett som du skal gi til to søte studentar.

Av og til må du sitje på den kafeen som du alltid besøker når du er i Oslo der det sit ein mann nedforbi deg som les Øyer i hjertet av Tove Nilsen, og før du veit ordet av det har du fire fullskrivne sider i moleskinen din om korleis du trur livet til kafémannen har vore og du får lyst til å prikke han på skuldra og takke han for inspirasjonen, men du mistar motet i siste sekund.

Av og til er livet så fint, musikken så bra, paret du bur hjå så fantastisk og dei du møter igjen etter mange år så vedunderlege at du berre må smile. (Og så gler du deg veldig til å framkalle eingongskameraet som har vore med på turen.)

Slikt ein aldri vert lei

2011-10-09T00:11:00.007+02:00

Når ein får brev frå legen om (nesten) alt som er galt med ein og det nærmar seg togavreise, så kan ein verte litt overvelda, difor er det godt med slike videoar som ein kan sjå om og om igjen utan å verte lei:

Hope There's Someone

2011-10-05T20:48:00.004+02:00

There's a ghost on the horizon
When I go to bed
How can I fall asleep at night
How will I rest my head

Eg kan tvinge meg sjølv til å ikkje ta kontakt med deg, ikkje skrive til deg eller oppsøke deg - i alle fall ikkje klemme deg fordi då kjenner eg lukta di igjen og plutseleg kjem alt tilbake. Eg kan tvinge meg sjølv til å unngå alt det, men eg kan ikkje slutte å elske deg. Å elske deg er det mest naturlege i verda.

Kjersti seier at me må elske oss sjølv meir, men det er så mykje lettare å elske alle andre, verte fascinert og imponert og dykke ned i fleire hundre år gamle teoriar om korleis ein skal verke sann og ekte på scenen.

Eg har så mykje eg vil skrive, men orda vert dei same og eg vert oppgitt av mitt eige mønster, men eg skal elske meg sjølv, akseptere at dette er den eg er. Må akseptere den eg er slik at andre kan gjere det same, slik at eg kanskje kan finne ein som ikkje drar. Antony snakkar om å besøke seg sjølv som sjuåring og seie "I love you, you're so great", fordi ein treng det i historia si, å vere elska, og når du sit på kontoret ditt i huset på Isle of Wight så treng du å vite at du har elska deg sjølv, gjennom alt som har skjedd så har du alltid kunne stole på deg sjølv, til og med når du har ville søke avgrunnen så har du vore trygg på deg sjølv - du har ikkje nødvendigvis vore åleine heile tida, det er viktig å kunne be om hjelp - men du har elska deg sjølv.

Eg følte meg elska på fredag, over alt kvar eg såg fann eg fine menneske å smile til og snakke med. MediaRagnhild spurte om eg finn alle menneske like interessante eller om det er noko spesielt med lærarar, og sidan det har eg tenkt på det kvar dag. Eg trur svaret er at eg finn lærarar spesielt interessante fordi dei har vore ein stor del av livet mitt. Dersom ein ikkje tar med barnehagen og førskulen så har eg gått på skulen/vore i ein læringssituasjon sidan august 1996, og om det hadde vore mogleg å rekne det ut så hadde summen av timar tilbringa med lærarar vorte veldig høg. Eg har alltid følt eit behov for å kjenne desse personane, ikkje minst fordi eg har sett opp til dei og beundra dei. Det same gjeld kunstnarar. Det er ikkje få timar som har gått med til filmar, fjernssynsseriar, teaterframsyningar og liknande heller. Men det er sant, eg finn interesse for dei fleste fordi det er ein måte å setje seg inn i korleis andre fungerer, korleis dei føler og tenkjer, kva som motiverer og inspirerer dei, og det har hjelpt meg med å skrive tekstar ut i frå ulike perspektiv. Eg trur eg treng å studere folk meir, slik som eg gjorde før, kanskje det kan løyse opp i den litterære tørkeperioden min.

På søndag skal eg ta toget til Oslo og eg håpar det kjem nokre tekstar ut av den turen. På ei anna side, om det ikkje gjer det er det ikkje ei katastrofe fordi eg får sjå Neda igjen.

Slikt som gjer godt

2011-09-24T22:38:00.005+02:00

♥ når kassedama på Spar sit og kikkar i Dagbladet du skal kjøpe før ho unnskuldar seg og seier at ho var berre så spent på vêrmeldinga for dei neste dagane

♥ å lytte til ei Tom Waits-speleliste laga av ei slik nydeleg ei (men du må gjenskape ho i iTunes fordi du bruker ikkje Spotify)

♥ å le høgt av Real Time with Bill Maher og Gerard Butler på The Late Late Show with Craig Ferguson

♥ å lese kva Knut Nærum har skrive i Dagbladet ("[S]kal jeg først bli ranet, vil jeg at det skal skje med mest mulig empati.")

♥ peparmyntete i firekronerskoppen frå Styvis Handleri

♥ linsesuppe til middag

♥ roser som framleis er i live

♥ skarp haustluft

♥ mørk himmel

♥ kaleidoskop

♥ skrivemaskinskrivne brev i voksforsegla konvoluttar som skal ut i verda

♥ tekstmeldingar frå Ane

♥ å kjenne hjartet hoppe av Facebookinnlegg (som gjer vondt òg, men litt godt er det jo)

Om å skrike

2011-09-24T15:38:00.000+02:00

Jeg så ut vinduet og plutselig var det høst. Det er et helt fantastisk lys ute nå og bladene har begynt å dø, bli en del av kretsløpet.

Vi har regn og sol, men ingen regnbue.

Den siste bussen kjører forbi mens jeg deklamerer en dårlig forberedt monolog i sengen min, fordi jeg er ikke en skrikeperson og noen ytterst få ganger hjelper det ikke å skrive, man må bare snakke og høre ordene forsvinne, gå i oppløsning.

Du vet, jeg lever i tekstene mine. Jeg kan få deg til å høre på meg med tekstene mine. Diskutere med deg, sjarmere deg, si at jeg elsker deg, men av og til strekker det ikke til å få utløp gjennom disse bokstavene jeg er så glad i og alle puslespillene ligger hjemme hos foreldrene mine, så jeg prøver å finne nye måter å fungere på.

Jeg hadde for mange ord i brystkassen min som ville ut. Jeg lå og gråt, hikstet, smilte, lo. Ville kysse deg før jeg husket hvor du var, men jeg er fremdeles glad i deg, tror fremdeles at stemmen din kan redde verden. Man bare føler seg så hjelpeløs i blant når himmelen er svart og man bruker opp 30 papirlommetørklær til dagen.

Men jeg prøver. Gir aldri helt opp.

Nå skal jeg gå ut i det vakre lyset og se om jeg finner det jeg leter etter.

Kvil i fred, Troy Davis

2011-09-22T05:18:00.003+02:00

Eg har ikkje klart å leggje meg i natt, har ikkje klart tanken på å liggje og sove medan ein ny person vert offer for dødsstraff. Eg har alltid vore i mot dødsstraff, men det vart gjort klarare for meg etter å ha høyrt Kerry Max Cook halde eit føredrag om hans personlege forhold til det på Studentsenteret for to år sidan.

Troy Davis vart drepen for ti minutt sidan, han heldt fast ved at han var uskyldig til hans siste sekund. Eg har ikkje god nok kunnskap om verken saken eller rettssystemet til å skulle kommentere skuldsspørsmål, det eg ikkje skjøner er kvifor ein skal drepe nokon i det heile tatt. An eye for an eye? Har me ikkje kome langt nok i dagens samfunn til å kunne avstå frå slik barbarisk oppførsel?

I dei fleste sakar vil det vere tvil om nokon er skuldig eller ei, det vil vere motstridande bevis, sakar er ikkje så logiske og enkle å løyse som på CSI og andre kriminalseriar (and don't get me wrong, eg er stor fan av fleire av dei seriane), og berre tanken på å skulle ta ein annan person sitt liv når det framleis er såpass mykje tvil er heilt uforståeleg for meg. Eg sit her og kjenner at eg klarer ikkje ein gong å skrive det eg verkeleg vil, fordi det er så ufatteleg at eg bokstaveleg talt vert ordlaus. Eg håpar at dagen når dødsstraff vert avskaffa ikkje er langt unna.

Kvil i fred, Troy Davis.

Precious possessions

2011-09-17T01:51:00.009+02:00

Delvis inspirert av Ane og delvis av eige initiativ skriv eg dette innlegget dedikert til (nokre av) tinga mine som eg er mest glad i. Det handlar ikkje om materialisme, det handlar om minne. Det handlar om skrivemaskinar som seier *pling* når ein kjem til enden av linja og bøker som andre har elska før deg, lese før deg. Det handlar om klasseturen til Polen, Tsjekkia og Tyskland som du nesten ikkje hadde overlevd utan den eine læraren som du framleis kan kalle ein ven. Det handlar om å leve og finne slike ting som gjer livet litt betre, litt finare.

Før lyset forsvinn

2011-09-12T03:03:00.003+02:00

Klokka er mykje no. Tankane flyr til ein mosaikk av minne, klarer ikkje få tak i éi enkel hending. Vil strekkje ut armen, plukke ned det beste, men du held meg igjen i tilfelle eg mistar fotfestet. Du meiner det godt, men eg må gå sjølv no. Gå midt i vegen fordi rushtrafikken gjer meg levande igjen. Du ville ha vore ytst på fortauskanten, men eg må prøve sjølv.

Eg er vaksen no, veit du. Kan knyte skoa mine sjølv og handle mat åleine. Treng ikkje handa di som styrer handlevogna, eg berre tar ei av dei små korgene på armen, likar ikkje lyden av gummihjul mot belegg og korleis dei alltid snur seg i feil retning. Det stressar meg at eit dødt objekt kan vise så mykje meir viljestyrke enn meg. Så eg tar heller den vesle korga på armen. Burde kanskje ta med ei personleg korg, ei slik piknikkorg som farmor hadde pakka den dagen ho og farfar vart forelska, med heimelaga jordbærsyltetøy, knekkebrød og te på termos.

Likevel saknar eg orda dine, men eg veit at dei finst der ute på himmelen, blant stjernene. At om eg tar fram kikkerten min så kan eg finne dei igjen, alle råda eg har gløymt, som kva såpe ein skal bruke på tapet og korleis du kan vite at nokon verkeleg elskar deg.

Og om eg held pusten kan eg høyre songen me pla danse til, kvar søndag kveld, etter nyheitene var ferdig og før lyset forsvann.

Andedrag og hjarteslag

2011-09-09T01:47:00.002+02:00

Det var å liggje ved sida av deg, vere del av verda me skapte i eit rom utan kjøken, men med vindauge som minna oss på at det framleis fanst ei sol og at skyene ville verne oss.

Det var å kysse huden din, stryke armen din utan å røre deg, lage små augeblikk som berre var mine medan du sov og snudde på deg, på meg, var to i det same krinslaupet, same mønsteret sidan før rasen vår eksisterte, men det føltest likevel så nytt og nært, eksepsjonelt og heilt vårt eige.

Det var å sjå deg inn i auga, verkeleg sjå deg, høyre tangentane gi gjenlyd i kvar celle i kroppen min. Som om du hadde vore der før, som om eg kjente deg, kjente deg igjen, dei same orda og det same smilet, men ein ny latter, ein ny hatt.

Det var timane me delte, denne verda som var vår, var mi, som framleis finst inne på det rommet om me tar oss tid til å leite, sjølv om boka er borte og eg har fått smykket mitt tilbake.

Det var å verte varm igjen, senke skuldrene og leve, og lytte til improvisasjonen av andedrag og hjarteslag.

Heartbreakingly wonderful: A one o'clock confession

2011-09-06T01:05:00.005+02:00

There's this marvellous thing that happens at night, the world goes quiet and it's as if you can hear the whole apartment building breathing.

I still love you, you know, I'm just tired and sad, and I would've wished you a happy birthday if I'd had the strength.

Instead I watch movies and cry, and then I try to write something but it evolves into nothingness. More than anything I should be sleeping, but I can't, my mind won't shut up.

And I'm not looking for pity, I just want you to understand. I've never been the perky, upbeat person in the group and I never will be. I'm the idealistic romantic who adores human anatomy and would love you more than you can possibly imagine. And yes, my mind turns dark sometimes, but how can you see the light without the dark?

(I'm rambling, sorry. This is probably one of those I shouldn't post, but where's the fun in that, eh?)

Oh, and also, take Kjersti's advice and watch Peter's Friends, it's heartbreakingly wonderful.

Music's the only thing that makes sense anymore, man. Play it loud enough, it keeps the demons at bay.

2011-09-02T23:33:00.004+02:00

All you need is love.

Det er ikkje mogleg å verte lei Across the Universe, eg veit i alle fall ikkje korleis ein klarer det.

Det har vore mange gråtedagar/-kveldar denne veka (for å vere ærleg har det eigentleg vore det i fleire veker). Litt for mange tankar og litt for mykje sakn, mange hendingar som eg ikkje er sikker på om eg har arbeida gjennom eller ei, men eg prøver. Har ei sterk kjensle av at eg treng å skape noko, men eg klarer ikkje skrive, ikkje slik som eg vil. Så eg jobbar med kjærleiksfilmen min (har tatt eviglang tid, I know, men det vert ein film til slutt, eg lover), og så drøymer eg om å kjøpe eit gigantisk lerret og splæsje maling og bringebær på det.

Aller mest skulle eg ha stått i ein lysning i skogen og gitt frå meg eit Ronjavårskrik (haustskrik?), men i Bergen er det folk over alt og eg vil ikkje skremme nokon. Så eg sit i leilegheiten min og ser film, les pensum, drikk te, drikk varm sjokolade medan eg høyrer på Hot Chocolate-spelelista og sender så mykje kjærleik ut i verda som eg berre klarer.

Og kjære menneske: Ver snille mot kvarandre. Elsk kvarandre. Smil til framande. Gi den ekstra klemmen som du ikkje er heilt sikker på om du skal gi eller ikkje. Ver ærleg. Sei kva du meiner, men vis hensyn. Ver aksepterande, vis respekt og ver tolerant. Vis kjærleik. Ver eit medmenneske.

Love is all you need.

It was the best of times, it was the worst of times

2011-08-29T21:03:00.007+02:00

Eg plar vanlegvis ikkje lage innlegg om ting eg har kjøpt, men i dag har eg gjort så mange fine funn at det verkar tullete å la vere.

Etter å ha vore på førelesing om antikkens teater, møtte eg Nøve som eg ikkje har sett i heile sommar. Nøve skal dra til Japan om mindre enn ei veke, og difor hadde eg laga nokre mikse-CDar til henne. Seks stykk, for å vere eksakt. Eg har ikkje bilete av CDane eller korleis dei såg ut etter eg hadde pakka dei inn, men ho tok bilete av dei før/medan ho pakka opp og kjem kanskje til å dele dei på bloggen sin seinare(?). Kvar CD hadde eit tema/ein tittel, og dei var: The Trick is to Keep Breathing, September - to build a home, October - hot chocolate, November - heartbreak, December - gifts & fireworks og January - new year, new opportunities.

Nøve hadde bursdag tidlegare i august, så mi forsinka gåve var å spandere kinobillett på henne og då såg me sjølvsagt Harry Potter om igjen. Eg hadde litt for mange andre tankar i hovudet mitt til at eg byrja gråte, men eg fekk gåsehud minst like mange gonger som då eg såg han på premieren. Fine, fine Snape.

Funna mine for dagen er to nydelege glas frå Kremmerhuset:

Og to DVDar (100 kr. kvar), samt fem fantastiske bøker til 39 kr. per stykk (eg har framleis ikkje kome meg til Outland, desse kjøpte eg på Norli), der den eine boka har eit av dei finaste omslaga nokosinne. Det kan òg leggjast til at eg veit ikkje om Leaving er bra, men eg set min lit til Kristin Scott Thomas og traileren eg har sett:

(Det finst grenser for kor mange gonger ein kan høyre opningslinjene til A Tale of Two Cities verte sitert, før ein faktisk kjøper/les boka.)

Festivalfilmar

2011-08-28T12:52:00.006+02:00

I ei vekes tid har eg tatt del i filmmagi. Eg har tatt i mot superviktige folk eg ikkje veit kven er og folk som synest dei er superviktige, men som må ta festivalbussen i staden for å få privat bil. Eg har smilt til regjeringsmedlem og site i same bil/buss som produsentar, regissørar og skodespelarar. Filmmagien vart avslutta på torsdag med Oslo, 31. august og middag med prisutdeling på Rica Maritim, og dersom ein reknar dei fire kortfilmane eg såg som éin, så har eg sett 15 filmar i løpet av festivalen. Med tanke på at desse filmane ikkje har fått vanleg premiere enno, tenkte eg at eg kunne liste opp filmane eg har sett og trekkje fram nokre eg særleg vil anbefale. (På lista er det 14, fordi den femtande var Bram Stoker's Dracula frå 1992.)

Filmar:

Crazy, Stupid, Love

Eldfjall: Nydeleg islandsk film om ein gammal vaktmeister som finn mest glede når han er ute og fiskar. Etter eit mislykka sjølvmordsforsøk og ei livsendrande hending, byrjar han å sjå på livet med nye auge. Filmen fokuserer på karakterane og er sterk og sår, men på ein roleg og nedtona måte.

En enkel till Antibes: Svensk og søtt om ein gammal mann som tar hoppet og skal prøve finne tilbake til ein tidleg flamme. Eg syntest slutten var litt i overkant enkel, men det er ein veldig fin og koseleg film (og så vert det alltid ekstra stas når produsenten, regissøren og hovudrolleinnehavarane sit i publikum).

Labrador

La guerre est déclarée (Declaration of War)

Les petits mouchoirs (Little White Lies)

Ma part du gâteau (My Piece of the Pie): France prøver å ta livet sitt etter å ha mista jobben, men får ein ny sjanse når ho får jobb som hushjelp hjå ein rik forretningsmann i Paris. Dei to utviklar eit veldig nært forhold og byrjar lære av kvarandre, heilt til France får vite noko som endrar alt. Eg er usikker på slutten på denne òg, sjølv om eg skjøner kva dei ville oppnå, men det er ein god film om klasseforskjellar, den økonomiske situasjonen i Europa/verda, og kor langt ein er villig til å gå for pengar.

The Mill and the Cross

One Day

Oslo, 31. august: Typisk norsk film i den grad at han er meir karakter- enn handlingsdrive. Eg vil ikkje seie for mykje om handlinga med fare for å avsløre for mykje, men me fylgjer hovudpersonen Anders, ein narkoman som har vore gjennom behandling for å verte rein, gjennom eit døgn i livet hans medan han blant anna oppsøker gamle vener og går på jobbintervju. Dette er ein film som sit i deg i mange timar (eller kanskje dagar, veker, månadar...) etterpå, og for meg (og sikkert mange andre) vart han veldig nær og sår fordi eg kjenner nokon som slit med rusproblem. Nydeleg filmteknikk og musikk, og med linjer som går rett til hjartet.

Pushwagner: Det einaste problemet eg hadde med denne var at han slutta for fort. Filmen treng eg vel ikkje seie så mykje om? Dokumentar om Hariton Pushwagner (Terje Brofos) der filmskaparane har fylgd han gjennom tre og eit halvt år og har korta ned over 100 timar med materiale til ein film på ein og ein halv time. Diskusjonen/spørsmålet om kven som har kontroll vert leika med gjennom heile filmen på same måte som Pushwagner leikar med røyndsoppfatning, og det er ikkje alltid like lett å vite kven det er som faktisk har regien, men det er utruleg spanande å vere med på karusellen.

Sandheden om mænd: Dansk og søtt om menn. Vil ikkje påstå at eg skjøner det motsette kjønn noko meir etter å ha sett filmen, men det var underhaldande, spesielt fordi filmen sin hovudperson er manusforfattar og difor stadig kommenterer filmklisjear og dramaturgioppbyggjing i handlinga. Var veldig deilig å kunne sjå denne blant alle dei dramatiske og vonde historiene som vart eksponert under festivalen.

Tysta leken: Svensk og sterkt om fortid, notid og framtid, og korleis tilsynelatande totalt forskjellige menneske likevel kan finne saman. Tre kvinner har fått beskjed om at dei har arva huset til ei dame ingen av dei kjente, og dei møtest for å prøve finne ut kvifor dei har vorte ført i lag. Og meir enn det skal eg ikkje seie, anna enn dette: GÅ OG SJÅ DENNE FILMEN. Ver så snill, sjå han. Av alle filmane eg har sett i løpet av festivalen gjorde denne mest inntrykk, så berre gjer deg sjølv ei teneste og sjå han.

Kortfilmar:

Alien Repairguy: Søt.

Helt Kongle: Tankevekkjande.

Levis hest: Sår.

Sult (2011): Ok.

Another world

2011-08-28T00:54:00.005+02:00

Var du ekte? Eg kjente det lette sløret stryke over kinnet mitt, såg korleis du forsvann i ein draum av raud silke mellom trea som skil oss.

Saknar korleis huden din kjentest. Saknar dei mjuke tonane frå eit bekymringslaust smil som låg ved sida av meg.

Kan framleis føle deg, føle rørslene dine og korleis rommet vart då me delte same luft. Kan føle hendene dine mellom beina mine og korleis du smakte då eg kyssa deg på høgre skulder.

Dette er så nytt for meg, skjøner du. Eg er vant med lange turar og varme klemmar; glør som ulmar, men aldri tar fyr.

I know you're not mine to keep, but I hope it's still okay that I miss you.

Filmfestivalkjærleik

2011-08-19T23:49:00.003+02:00

Eg veit ikkje kor mykje de får ut av det biletet her, men det er altså det som var igjen etter det to timar lange seminaret til manusforfattaren James V. Hart (som blant anna har skrive Bram Stoker's Dracula frå 1992 og August Rush frå 2007).

I desse dagar er det nemleg internasjonal filmfestival i Haugesund, og eg jobbar som frivillig. Noko av det beste med å vere frivillig er at festivalpasset har namnet mitt på, og så lenge eg ikkje er på jobb, har eg moglegheit til å få med meg så mange arrangement som eg vil/orkar. I dag har eg til dømes fyrst sett framsyning av Bram Stoker's Dracula med introduksjon av James, før eg gjekk på seminar og høyrte han snakke om korleis ein kan skrive manus, og kva prosess han sjølv går gjennom. Filmen han tok utgangspunkt i var overnemnte, sjølv om han faktisk ikkje hadde utvikla denne særskilte skriveteknikken før to år seinare. Ideen bak systemet hans fekk James då han var hjå legen og sjekka hjartet sitt. Medan han studerte hjarterytmen sin på monitoren, lurte han på korleis hjarterytmen hans såg ut medan han såg film (avhengig av handlinga), og om det var mogleg å strukturere eit manus/ein film ut i frå det.

Det var kanskje ikkje alt eg var hundre prosent einig i, men det var likevel utruleg fascinerande å høyre han snakke, og dei to timane flaug forbi. Det kjekkaste var moglegvis historiene han hadde å fortelje om Gary Oldman (som spelte Dracula); Gary verkar fantastisk.

Etter seminaret var over gjekk eg bort til James for å få programmet mitt (meir som eit førelesingsnotat) signert, og for å takke han for at han delte alt dette med oss, men før eg fekk takka han, takka han meg! Han sa at gjennom heile seminaret hadde han sett at eg sat og nikka og smilte, og det hadde vore skikkeleg oppmuntrande for han.

I kveld har eg sett filmen En enkel till Antibes som eg vil anbefale til alle, rett og slett. Fantastisk film! Og noko av det beste i verda er å sjå film på Filmfestival når ein har produsent, regissør og hovudrolleinnehavarane i publikum, fordi når filmen er over tar alle til å klappe og plutseleg går lyset på og alle har reist seg og gir ståande applaus, og dersom ein kikkar rundt finn ein både tidlegare medielærarar, ein ordførar med kone, skodespelarar og avismeldarar.

Eg elskar Filmfestivalen!

I dag/Today

2011-08-16T12:55:00.009+02:00

I dag har eg site i ro medan alle andre har gått forbi. Har sett hundrevis av liv flyte forbi medan Joe Cocker har sunge at alle bør kome saman. Saman er me sterke, og så vidare. Eg håpar menneskeflokken høyrer på han, sauer har ein tendens til å dilte etter feil leiar.

I dag har eg site og sett på to gamle haugesundsbygg eg har snakka om heile sommaren. Dei eg har peika på der på svartkvittbiletet og fortalt turistane at ja, bygga står der enno, men all marka oppforbi er full av hus no, og det er jo berre hundre år sidan det biletet vart tatt.

I dag har eg gått frå jord til himmel til steinar til sukkerspinnskyer, og eg lurer på om eg skal starte mitt eige parti no som det nærmar seg val.

Presenting Føysepartiet: Alt me vil er å få føyser (disser/husker) i kvart nabolag, og at alle skal behandle kvarandre med kjærleik, respekt og toleranse. Og så hadde det vore fint med ein nasjonal cupcakedag.

Fine ting i kvardagen

2011-08-15T23:52:00.004+02:00

♥ å lese bok på kafé

♥ å høyre ein gammal venegjeng snakke om dei dei har mista og le når dei mimrar tilbake til alt dei fann på som unge

♥ to tenåringsveninner som nettopp har vore hjå frisøren og sjekkar korleis dei ser ut ved kvar moglegheit

♥ ein som har kjøpt seg cappuccino for å verke vaksen, men alt han eigentleg vil ha er skummet

♥ koselege legar

♥ ein lege som stråler når han fortel om seglflyet sitt

♥ å gå på infomøte om Filmfestivalen, der du skal jobbe

♥ å få flashback etter flashback og berre smile

♥ å ha fått tilbake hårfargen "sin"

♥ å late som ein lever på 30-talet

♥ å halde døra open for gamle damer

♥ når det er så lenge sidan sist du høyrte på eit band at du har gløymt ut kor geniale dei er, men du hugsar framleis tekstane (Garbage ♥)

♥ å kjøpe CD av mannen med hatt

♥ å drøyme seg bort

♥ å møte på ein tidlegare lærar som meiner du bør besøke Cambridge, fordi han trur du hadde likt deg der

♥ at enkelte songar vert spelt på radioen uansett kor gamle eller bra/dårlege dei er, berre fordi det er sommar (Blir du med og lyser etter krabber? For krabber er det beste jeg vet)

♥ når du tenkjer over kor mange du har i livet ditt som hadde gitt deg ein klem akkurat no, hadde dei vore der du er

An introduction

2011-08-14T13:07:00.010+02:00

I'm the girl who cries at funerals even though I didn't know the person that well.

I'm the girl who constantly tries to see the positive in things, but I fail because I have too many emotions overwhelming me and the positive tends to disappear in a snow storm.

I'm the girl who shouldn't stay at home for too long, because my mind turns toxic.

I'm the girl who'll love you and miss you even though you don't feel the same way.

I'm the girl who won't believe you when you pay me a compliment, but I still need to hear it.

I'm the girl who'll fall for a fictional character and love him with all my heart, but I'll still have room for more.

I'm the girl who trusts her gut, and if you make me feel safe I'll trust you as well.

I'm the girl who's romantic and a bit naïve, but I'd rather be those things than a cynic.

I'm the girl who wants to change the world with words.

I'm the girl you keep leaving.

What I did for love

2011-08-13T12:58:00.003+02:00

Det viste seg at det var den same mannen, berre i forkledning. Var vanskeleg å kjenne han igjen så lenge han brukte den hatten og snakka med engelsk aksent.

But I won't regret what I did for love.

Om endorfiner

2011-08-10T22:51:00.004+02:00

Når du kjenner endorfiner strøyme gjennom kroppen og hendene vert kalde, og det er ikkje han, det er ein ny, fin mann med hatt og engelsk aksent som speler piano og har ein stemme som kan redde verda. Og kanskje det ikkje vert noko meir enn berre den samtalen, men på eit merkeleg vis gjer det godt å vite at andre kan få deg til å verte kald og lukkeleg på same tid.

Når du smiler i omtrent sju timar i strekk fordi menneske er så utruleg fantastiske, og du får besøk av tidlegare lærarar som gir deg klem etter klem og du tenkjer at slik burde kvar dag vere; full av klemmar.

I morgon skal du vere ein i mengda, ein på kaien som vandrar frå bod til bod og drøymer seg bort, og så skal du på konsert og sjå om du får snakke med mannen med hatt igjen. Og om du ikkje får det, er det ikkje verdas undergang, fordi du dansar til din eigen melodi og hjartet ditt brenn i det stille.

Eg minnest

2011-08-04T14:05:00.004+02:00

Du spelte meg bort til ukjente land eg møtte i blikket ditt. Rundt meg omfamna sonetter wienervalsar medan dei høge klangane frå cembaloen måtte ta til takke med ein svulstig Paiksolo.

Tonane marsjerte inn i natta med gløymte komponistar på slep i ei congalinje som enda med handa mi i di, håret ditt mellom fingrane mine, kyssa våre midt i blant oss, der me låg så nær kvarandre at eg ikkje visste kvar ditt andedrag byrja og mitt slutta.

Du var songen eg aldri heilt fekk til, då E-strengen rauk og eg stod hjelpelaus igjen. Klarte ikkje fylgje rytmen din. Men eg minnest dei gode dagane då me hadde samspel og bogane våre laga dei same linjene på himmelen, der me skreiv koda meldingar til kvarandre som berre me forstod. Eg minnest solstrålene på vassoverflata og fingrane dine som forsiktig førte kvarandre over huden min til lyden av bølgjebrus og ein dempa Chopin.

Og mest av alt minnest eg måkeskrika og varmen eg kunne lese i auga dine.

It takes guts to be gentle and kind

2011-07-28T23:47:00.003+02:00

Når alle nyheitssendingane får deg til å gråte. Når berre det å skru på NRK får deg til å gråte. Når du ser på nett-TV inne på kontoret slik at tantebarna skal få vere uskyldige litt til, fordi der les dei opp namnet på han som var sakna, og nyheitsmannen har raude auge når lista er ferdig.

Eg er tom for ord, men full av kjærleik.

It takes guts to be gentle and kind.

Mental pustepause

2011-07-24T23:33:00.007+02:00

Ein kan ikkje berre sitje og sjå på nyheiter heller, hjartet og hjernen treng nokre pustepausar. Så etter jobb (der NRK si nyheitssending stod på heile dagen) har eg bygd hus og vore på kino med foreldra mine (Midnight in Paris = Woody Allen = kjærleik). Dei fleste som kom på museumsbesøk i dag var nordmenn, så kanskje dei søkte nokre pustepausar dei òg.

Noko av det beste me kan gjere er å halde fast ved alt det gode me framleis har i liva våre.

La demokratiet sigre

2011-07-24T08:33:00.004+02:00

Det er berre tårene som er igjen. Har framleis nokon som er sakna, men vil ikkje miste håpet så lenge ein har andre alternativ. Me må aldri miste håpet, eller kjærleiken, eller det nære, usynlege bandet som er knyta rundt oss alle fordi me er menneske.

Hat avlar hat, og me kan ikkje la hatet vinne. Me kan ikkje la intoleranse og manglande respekt for andre sine liv vere det som får gjenlyd. Me må stå i mot, med gode ord og handlingar, med all varmen me har i oss representert i sivile som hjelper framande, ein heil nasjon som sørgjer i fellesskap, og ein statsminister som vil at svaret me skal gi dei som prøver å øydeleggje oss med åtak som på denne forferdelege, hjarteknusande dagen, er eit styrka demokrati og eit styrka samfunn.

Dei me har mista trudde på eit fleirkulturelt, inkluderande Noreg, og eg synest det rette å gjere i deira minne er å ta denne tanken med vidare og jobbe aktivt for å halde fast på det gode med Noreg. La oss framleis vere det opne, varme folket med hjartelag og dugnadsand. La demokratiet sigre.

Oslo

2011-07-22T21:54:00.003+02:00

Vis styrke. Vis kjærleik. Stå saman.

Det er så lett å ty til peikefingaren. Når ein er redd og det har skjedd noko ein ikkje heilt kan forstå, kan det følest trygt å finne nokon å skulde på, men ta heller armane rundt ein du er glad i og legg fokus på bandet oss i mellom. No gjeld det å hjelpe og trøyste dei som treng det og gjere vårt beste for å vere det folket me kan vere.

Me er alle menneske.

(Og til alle registrerte blodgivarar: Ullevål treng blod, og det er ein flott måte å hjelpe på)

Min torsdag

2011-07-21T21:43:00.006+02:00

I dag har eg:
- sett Atlantis lande for siste gong
- vore museumsvert for gode vener
- sett dame på Kystbussen som hadde på seg munnbind
- smilt av japanske turistar
- tredd blåbær på eit strå
- laga blåbærsmykke
- tatt nok eit augeblikk til å verdsetje kor utruleg kult det er at Eddie Izzard retweeta eine tweeten min i går

Kva har du gjort i dag?

English summer rain seems to last for ages

2011-07-19T22:22:00.002+02:00

Lukta av:
Sommarregn
Gamle bøker
Nyklipt gras
Bark
Rista brød
Salt sjø
Våt asfalt
Blåbær på fingertuppane
Silohøy
Reint sengtøy
Kaffi
Grønske på knea
Mamma som lagar saft
Nybakte bollar
Blomane i bedet medan eg ligg på plenen og les Donaldblad

Når du er så nær nokon at de kan stå kvar for dykk og framleis vere saman.

Det fine med å jobbe på museum

2011-07-15T20:25:00.006+02:00

Kvart år har eg hatt ein ny sommarjobb. Kvart år har eg forsøkt nye ting, lært mykje (noko av det har eg nok gløymt igjen òg) og vorte del av nye samfunn, små gruppe med menneske som har funne det dei helst vil jobbe med og det dei er best til. Eg har hatt legitimasjonskort og pinkodar, eg har kunne PLU-ar og forskjellen på symbola for dei ulike ventilane og andre fancy konstruksjonar inne på Statoilanlegget på Kårstø, men meir enn noko anna har eg kunne studert menneske (som er ein ganske vesentleg og fin ting å gjere når det ein aller mest vil i livet er å skrive).

Det fine med å jobbe på museum er at ingen er stressa, ingen er i dårleg humør og ingen er sinte fordi bilen ikkje ville starte, eller fordi ungane står og masar på dei, eller fordi butikken ikkje hadde den varen dei trong så inderleg til akkurat den retten som dei skulle lage akkurat den dagen til akkurat den gjesten.

På museet får me dei som har ferie, eller dei som vil bruke ein tilfeldig fridag til å få med seg litt lokalhistorie og kanskje ete ein is når omvisinga er over. På museet får me besøk frå heile verda og alle desse er kjempeinteresserte i det me har å seie, fordi for dei er Haugesund med sildesaltinga og havet og nordavinden eigentleg ganske eksotisk, og så ler dei litt av oss som er så sta at me vil bu her og me ler litt av oss sjølv òg.

Det fine med å jobbe på museum er at me får besøk av dei ektepara som har vore saman i over seksti år, dei som framleis held hender og der kona lener seg inntil mannen eller stryk han over ryggen og armane, og der mannen stråler som ein stolt gutunge når han tar bilete av ho som er hans og berre hans.

Det fine med å jobbe på museum er at dagen er full av takksemd og glede, og noko av det fyrste eg ser når eg kjem på jobb er gamle hattar og pensjonerte trebåtar.

Det fine med å jobbe på museum er at me får formidle historia om korleis det var utan å verte lei, fordi alle gjester er forskjellige og dermed vert kvar omvising forskjellig, sjølv om informasjonen er den same.

Så om eg får lov vil eg gjerne få oppmuntre alle som kan og vil til å ta eit (eller fleire) museumsbesøk i sommar, fordi me treng at folk kjem og besøker oss og de er meir enn velkomne.

Kvardagsmagi

2011-07-13T20:30:00.003+02:00

I 1994 kom The Lion King ut, eg gjekk i barnehagen og såg filmen heime hjå eit syskenbarn; eg trur det var fyrste gong ein film fekk meg til å gråte. Filmen fylgde meg vidare, og hekken langs gjerdet i barnehagen (som det ikkje var lov å klatre i, men som bestevenen min og eg klatra i likevel) hadde eit område der det var svært mange greiner og lett å setje foten fast, eit område me gav namnet "hyenefella".

Med åra har det kome fleire filmar som har fylgd meg vidare gjennom livet, filmar som har gjort kinna våte, filmar som har fått latteren til å boble over og fylle heile huset, og filmar som har påverka meg så sterkt at dei har endra humøret mitt og måten eg tenkjer på.

Eg elskar film, DVD-samlinga nærmar seg 400 og i lag med fjernsyn og teater er det nok det eg har mest lidenskap for. Det er noko magisk med film, eit ømt blikk eller ein kjenslefylt dans, ein samtale som varer i nesten to timar utan at ein føler tida tikke forbi, fordi ein er i augeblikket. Hjartet, pulsen og pusten går i takt med rytmane i historia, og kvar historie har sin eigen rytme.

I dag skal eg ta farvel med eit magisk eventyr som har vart i ti år. Då Harry Potter-bøkene fyrst kom var eg skeptisk, eg har ein tendens til å vere skeptisk mot slike megasuksessar, slikt tilsynelatande "alle" elskar, men eg har likevel sett alle filmane på kino, og då eg byrja på vidaregåande vart eg endeleg overbevist av bestevenen eg har hatt frå eg vart fødd om at eg måtte lese bøkene (utanom den siste, som ikkje kom ut før i 2007). Med Regina Spektor-albumet Begin To Hope som soundtrack slukte eg den eine boka etter den andre, språket var godt og engelsken fantastisk, men eg var framleis ikkje heilt med på bølgja.

Harry Potter-serien (både bøkene og filmane) er ganske spesiell for meg, fordi det er den einaste serien eg kan kome på som har tydd meir for meg etter som åra har gått. For kvart år som passerer føler eg eit stadig sterkare band til han, og sjølv om det er fire år sidan eg las siste boka, er det i dag det verkeleg tar slutt. I lag med ei god veninne skal me fyrst sjå del 1 om igjen på kino før det er full fart til neste sal og del 2. Eg veit ikkje kva eg kjem til å føle når det heile er over, men eg har Sirius Black sin tryllestav med meg og prøver trøyste meg med tanken om at sjølv om det på eit vis er over i dag, vil historiene - bøkene og filmane - og ikkje minst minna leve vidare i meg.

Whether you come back by film or by page, Hogwarts will always be there to welcome you home. - J. K. Rowling, Harry Potter Live

I never made you dinner

2011-07-02T14:46:00.005+02:00

You're sitting there on our bed and I keep thinking that I never made you dinner. With your long white hair, the curls still vibrant while the rest of you have fallen silent. Your stare's blank and your mind's full of thoughts and cries trapped in a world of forgetfulness as you slump into a heap of old clothes and unplayed records stacked in a storage somewhere.

I'll come back for you one day. I promise.

Innsida ut

2011-07-01T23:22:00.002+02:00

Du pressar mot kinna mine. Innsida ut og utsida inn. Blottar meg. Du slår tennene mine, klørne dine tvingar seg mellom og prøver lirke ei opning stor nok til at du kan rømme, men eg bit igjen. Så du haikar med ei blodcelle, tar ein salto i hjartekammeret og slår kråkebolle i magen. Du tirrar kaoset eg bruker all min energi på å ha under kontroll, bryt ut i små samanbrot og kastar meg i bakken. Men eg kan ikkje frigjere deg. Desse setningane som brenn i meg, etsar seg inn i hjerneceller, tankefluger, spindelvev av minne.

Så eg held deg nede, gøymer deg i det svarte holet som ekspanderer i mitt indre til eg er sterk nok til å kjempe.

Fine ting å gjere på ein onsdagskveld:

2011-06-29T21:47:00.005+02:00

- Gå gjennom bokmerkemappa i nettlesaren din med alt det fine i

- Drikke te fordi vêret er forvirra

- Sende tekstmeldingar med vakre menneske du enno ikkje har møtt

- Drøyme om ein ny mobil

- Dykke ned i mørke fargar

- Sjå på bilete frå tida før du hadde kjærleikssorg

- Drikke endå meir te

- Ete jordbær med havremjølk og sukker på

- Bla gjennom sist blogginnlegg og gå gjennom kvar kjensle dei ulike hendene uttrykkjer

- Skrive ei liste utan å reorganisere punkta etter alfabetisk rekkjefylgje

- Tvinge deg sjølv til å ikkje bryte punktet ovanfor

- Og lese DENNE ARTIKKELEN om igjen

Om hender

2011-06-25T14:59:00.019+02:00

Eg har mykje eg ville ha sagt, mange ord skrive ned i notatbøker eller lagra som usendte meldingar på mobilen min, men eg føler meg ikkje sterk nok. Så i staden for vil eg gjerne få lov til å dedikere eit innlegg til hender, fordi hender kan seie så utruleg mykje. Kroppsspråk i seg sjølv er uendeleg i kva det kan uttrykkje, men eg synest hendene er noko av det finaste me har. Hender som speler piano, held handa til den ein elskar, hender som dansar... Så her kjem nokre stillbilete eg har tatt frå ymse filmar og fjernsynsseriar, forteljingane kan de dikte sjølv.

ABC

2011-06-14T18:37:00.003+02:00

Eg har ofte tenkt at tal er ikkje så viktige. Eg forelskar meg i eldre menn og tenkjer at så lenge ingen lovar vert brotne er det greitt.

Men så byrja eg på skulen, og særleg då eg kom over på ungdomsskulen vart tal kjempeviktige. I blant det aller viktigaste, til og med. Alle vart opptatt av kva tal medelevane hadde fått på arka sine, og dei vidaregåande skulane hadde tal dei meinte du måtte ha for å kunne gå der.

Og eg vart med på bølgja. Det var litt status med høge tal, å vere ekstralærar og kunne hjelpe dei som hadde tal som ikkje strakk til.

På vidaregåande vart tala endå viktigare, fordi utdanning er "in" og universitet krev så høge tal at dei er tosifra. Men på universitetet er det bokstavar som er det store. Bokstavar som eg lærte før eg byrja på skulen. Dei fine, kjære bokstavane eg har brukt i alle år for å kunne formidle kva eg føler og tenkjer, kva eg brenn for, kva eg elskar. Plutseleg vart dei seks fyrste bokstavane i alfabetet så ufatteleg skumle, og eg forstår det ikkje heilt. Korleis kan alfabetet vere farleg? Me song songar om ABC på skulen, og no styrer dei utdanninga mi.

Livet er så utruleg mykje meir enn karakterar, og det veit eg jo, men eg bryr meg likevel. Vil gjere det godt. I dag har eg hatt munnleg eksamen og på torsdag har eg ein til (byrja ikkje gråte før etter han var over), og med eitt er eg museumsguide og lærer barnehagebarn å snekre båtar.

Om stille

2011-06-11T00:57:00.001+02:00

Det er mange som er redd for stilla. Som om det er farleg når stilla senkar seg, som om stilla kan skade nokon.

Eg meiner at stille kan vere magisk. Stille kan skape større nærleik enn ord, stille kan gi varme til tomme hus. Å vere komfortabel med stilla, akseptere ho, er å vere komfortabel med seg sjølv og dei ein deler stilla med.

I dagens filmindustri vert stille stadig sjeldnare, særleg dersom filmen er amerikansk eller generelt laga for å tene mest mogleg pengar, og difor er det så fint å sjå ein film som den franske versjonen av Lady Chatterley frå 2006 der stilla vert omfamna som ein gammal ven. Det er ikkje alltid nødvendig med dramatisk musikk og storslagne effektar, augeblikka på film som er mest sanne og mest rørande er som regel dei der alt ein har er menneske som viser ekte kjensler og kommuniserer både med og utan ord.

Eg skjøner det kan vere skummelt med stille, kanskje du er som meg og vert overvelda av tankefluger som ingen klarer å fange, kanskje tankeflugene vert til store svermar som trugar med å overfalle deg og kaste deg i bakken, men eg håpar du likevel klarer gi litt rom for stilla, fordi stille kan vere noko av det beste som finst.

Fordi det freista meir med spørjeundersøking enn pensumlesing

2011-06-09T22:33:00.003+02:00

Namn: Birte Valkyrje.

Piercingar: Ein i kvart øyre.

Tatoveringar: Nei, men eg har lyst på eit biologisk hjarte på venstre handledd/underarm
Lengd: I fylgje politiet er eg 174 cm.
Skostorleik: 38 1/2.
Hårfarge: Eigentleg mørkeblond, men frisøren er flink til å skjule det.
Frekner: Sol = frekner.
Motto: Våg å elske.

Forelska? Ja.

Skulle du ynskje at du budde ein annan stad? Ja! Sjølv om eg er glad i den litle leilegheita mi her i Bergen, lengtar eg etter å bu ein annan stad, aller helst i England.
Synest du at du er attraktiv? I blant.
Kva for shampo bruker du? Det varierer, men som regel ein som er laga for tørt/krøllete hår, fordi krøllete hår treng mykje fukt.
Kva for parfyme bruker du? Dalissime.
Kva er du redd for? Slangar, mørke, å miste dei eg elskar og leve eit liv eg kjem til å angre på.
Likar du å vaske? Ja, å vaske kan vere god terapi.
Likar du bergogdalbaner? Ja, men det varierer. Tekoppane er kjekkare.

Seinaste

Filmen du leigde? Eg leiger aldri film.
Filmen du kjøpte? Lady Chatterley, den franske versjonen.
Personen du ringde? Mamma, sannsynlegvis.
Personen som ringde deg? Mamma, sannsynlegvis.
TV-program du såg? Inside the Actors Studio.
Person du tenkte på? Neda.

Favoritt

Låt: For tida: Prelude (From the Unaccompanied Cello Suite No. 1 in G Major, BWV 1007) av Bach, framført av Yo-Yo Ma.
Greie å gjere: Bake, leggje puslespel, lese sjølvvald bok akkompagnert med ein kopp te og ha det fint med vener.
Sport: Haha.
Klede: Fine kjolar med stramme toppar og store skjørt som dansar når eg snurrar rundt.
Film: The Bridges of Madison County
Vin: Har ingen absolutt favoritt, men Bäumer sin er veldig god.
Serie: ER.

Har du nokon gong?

Grete over ein gut? Ja.
Grete over ei jente? Ja.
Lygd for nokon? Ja.
Vore i slagsmål? Nei.
Vorte arrestert? Nei.
Truffe nokon frå Internett i røynda? Ja, eg trur eg har truffe majoriteten av mine nærmaste vener gjennom Internett. Internett og skule.

Antal

Gonger du har vore forelska? Frysningar over heile kroppen og hjarte som galopperer-forelska? Fire.
Gonger hjartet ditt har knust? Éin gong i kjærleikssamanheng, men nokre gonger knuser det dagleg på grunn av alt det triste som finst i verda.
Hjarte som har knust på grunn av deg? Eitt, trur eg.
Jenter du har kyssa? Tre.
Personar frå barneskulen du framleis har kontakt med? Eg har kontakt med ganske mange, men av dei eg har god kontakt med er det vel tre-fire.
Gongar navnet ditt har vore i avisa? Fleire gonger enn eg har tal på.

Seinaste

Boka du las? A History of Scandinavian Theatre av Frederick J. Marker og Lise-Lone Marker. (Pensumpower.)
Personen du fekk e-post av? Karmsund Folkemuseum.
Personen du fekk brev av? SiB.
Personen du fekk sms av? Lotta.
Gongen heile familien din åt middag saman? Heile familien med alle tre syskna? Pappa sin bursdag, trur eg, men no vart eg veldig usikker. Hadde vore Kristina sin konfirmasjon, hadde ikkje pappa vore på jobb den dagen.
Greia du kjøpte? Matvarer på Kinsarvik naturkost. Anna enn matvarer: Lady Chatterley på DVD og klistremerke av Disneyprinsesser, fordi Belle var med.

Stole frå Karina som stal frå Mariell som stal frå Elsa.

Talking about love is like dancing about architecture.

2011-06-08T01:27:00.004+02:00

Eg skulle eigentleg sove, men av og til freistar det så mykje meir med ein film når det følest som om heile verda har gått til ro og eg er den einaste som er vaken.

Eg har tatt til å lese ein fantastisk blogg, ein hjarteskjerande vakker og trist blogg, ein håpefull blogg med regnpyttar og grøn te (takk til besteveninne Valerie som linka meg til han). Så etter å ha lese innlegget om filmen Playing by Heart klarte eg ikkje vente lenger enn til i kveld, og no sit eg her med eit hjarte som følest inderleg tungt, ei slik tyngde ein føler når den ein elskar har sagt at han ikkje føler det same, eller ein har fått vite at nokon ein er glad i har døydd. Det er ei kjensle av å sjå nokon falle ned, falle saman, utan å kunne gjere noko, og det er ei kjensle av å halde rundt nokon i tjue minutt utan å tenkje over at tida passerer.

Eg klarer ikkje seie så mykje om filmen, og Kjersti skildrar det uansett så fint at eg treng ikkje skrive noko meir, eg vil eigentleg berre seie takk. Takk for hjartefylte menneske og hjartefylte filmar. Takk for regn i tjue grader og te på Mummitermos. Takk for pensumlitteratur som refererer til menneske eg ser opp til og som får meg til å smile. Og mest av alt, takk til alle dykk som eg er så inderleg glad i og vil halde rundt for evig og alltid.

Aldri gi opp. Aldri slutt å drøyme. Våg alltid å elske.

Avskjedsbrev til ein kafé

2011-06-04T12:43:00.004+02:00

Når eit nytt etablissement startar opp, har dei mål dei ynskjer å nå. Om det er ein butikk, eit hotell eller, ja, ein kafé, vil dei verke innbydande og gjerne heimlege og koselege. Fyrste gong eg gjekk opp dei få trappestega og inn i Café Moody var eg 16 år og klar for nye inntrykk, og ikkje misforstå, Moody har introdusert meg for mykje nytt, men meir enn noko anna føltest det fyrste kafébesøket som å kome heim. Det var ein ro og ein tryggleik i å sitje på Fretexmøbla og teste ut nye sitjeplassar kvar gong, med ei notatbok på fanget og rykande fersk middag på bordet.

Moody har gått gjennom endringar i løpet av åra, men kafeen har likevel lukkast i å halde på den trygge, varme stemninga. Kanskje det er fordi staben er vener med kvarandre og gjestene, eller fordi me kan kome med musikkynskje og plutseleg høyre yndlingssongen vår over anlegget. Kanskje det er fordi maten er heimelaga eller fordi teen ikkje kjem i posar. Mogleg det er fordi kunstnarar frå fjern og nær har kunne boltre seg på veggane deira og hatt konsertar som har fått heile lokalet til å danse. Mest av alt trur eg det er fordi Moody var staden ein alltid kunne finne ein ven å gråte og le saman med, då helst begge deler på same tid.

Café Moody har vore heimen heimafrå, og Haugesund vert aldri den same utan fargeflekken i Strandgata.

Takk for kjærleiken. Takk for dansen. Takk for alt.

Mvh.

Birte Valkyrje

- kafégjengar

P.S. Kunstnarar og andre småeksentriske og godhjerta menneske søker kafé i Haugesundsområdet med bra vinutval og gode middagar. Me er svoltne.

Laurdagskveld

2011-05-28T21:37:00.003+02:00

Den kjensla av å stå på kjøkenet og lage mat, å ha huset heilt for seg sjølv medan ein film snurrar og går på fjernsynet og ete dei beste steikte potetbitane du har smakt på lenge, og i staden for å stoppe opp og tenkje at det hadde vore fint med ein mann som kyssar deg i nakken medan du passar på at grønsakene ikkje vert kokt for lenge, så føler du deg lukkeleg. Glad og lukkeleg og tilfreds fordi det er slik det skal vere akkurat no. Og så har du jordbær med soyamjølk til dessert og vert ferdig med filmen som ikkje var spesielt bra, men fin likevel, ein slik film som får det til å krible og gjere litt vondt på same tid.

Tenk så fint å trivst i eige selskap!

Alltid

2011-05-26T23:15:00.004+02:00

Ser du meg? Høyrer du meg? Bryr du deg om kva eg seier?

Desse tre spørsmåla som oppsummerer heile menneskerasen. Desse tre spørsmåla som oppsummerer hjartet mitt. Hjernen min. Desse tre spørsmåla som oppsummerer gåsehuden og frysningane nedover ryggen.

Eg ser deg. Eg høyrer deg. Eg bryr meg om kva du seier.

Du kan alltid snakke med meg. Det er ikkje alltid eg har eit godt svar å kome med, eit godt råd som løyser alle problema dine, men eg vil lytte og ynskje eg kunne ha gitt deg ein klem, der du sit i eit anna rom med laptopen på fanget. Og eg er her, berre ei tekstmelding unna.

Eg ser deg. Kjem alltid til å sjå deg. Vil alltid halde rundt deg, stryke bort den kortklipte luggen og kysse panna di.

Eg høyrer deg. Om du snakkar via tekst eller tale, vil eg alltid høyre på. Alltid lytte. Fordi eg trur du kan vere meir enn du er, du fortener meir enn du har og du kan gjere alt du vil, du treng berre ha like stor tru på deg sjølv som eg har.

Eg bryr meg om kva du seier fordi eg bryr meg om deg.

Eg veit dei seier at "alltid" er eit farleg ord, farleg å love slikt, men eg kan love deg dette fordi eg elskar. Eg vågar å elske, som er noko av det eg er mest stolt over når det gjeld kven eg er som menneske. Eg kan bake kjempegode kaker, eg har eit fint smil og eg vågar å elske. Alltid.

Om tid

2011-05-22T19:46:00.007+02:00

Eg er som Skallmann, eg likar å ta meg god tid. Eg likar å vere på busstasjonen ein time før Kystbussen går. Det gir meg ei indre ro å kunne sitje og høyre på musikk og gå ut til busstoppet ti minutt før bussen faktisk møter opp (som igjen er eit kvarter før han skal køyre). Eg likar å gå gjennom gågata i Haugesund utan å ha eit mål med det; kanskje endar eg opp med å svinge innom Hasseløy, eller så går eg bort til den gamle gravplassen på Hauge med gravsteinar frå 1800-talet, og kanskje gir eg ein klem til eit tre på vegen. Eg likar å kunne ta meg tid til å verte kjent med det som er rundt meg, utvikle eit forhold med omgjevnadene og difor kunne gå gjennom dei same gatene i hovudet mitt når eg byrjar få eit nervøst samanbrot fordi det er munnleg eksamen neste dag.

På fredag sat eg min lit til det norske Postvesenet og sendte 3600 ord x 3 med snakk om det moderne teateret etter 1960 opp til Bergen. Eg føler eg kan aldri vite korleis det har gått på eksamenar, spesielt ikkje etter eg byrja studere ved universitetet, men det gjorde godt å kunne bruke sjølvbiografien til Helen Mirren som ei av kjeldene.

I går var eg med ei av dei beste veninnene mine i Haugesund og såg på gamle klede som hadde fått nytt liv, me åt thaimat og gav kvarandre klemmar, som er noko av det beste med å ha ei god veninne. Om kvelden feira eg 21-årsdagen til ei anna god veninne og fekk tilbrakt tid med vener eg ikkje har sett så mykje til etter me var ferdige på Vardafjell, og det føltest inderleg godt å kunne snakke om gamle medieprosjekt (som i retrospekt var ganske elendige, men i det minste hadde me det kjekt).

Som ei gåve til meg sjølv for vel overstått heimeeksamen, og som motivasjon til endå meir pensumøving før eg skal ha to munnlege eksamenar i midten av juni, kjøpte eg denne nydelege boksen på Inmari. Eg veit ikkje heilt kva eg skal ha oppi han, kanskje de har nokre forslag? Det må i alle fall vere noko veldig fint.

Du

2011-05-17T22:08:00.007+02:00

Hovudet mitt har falt av, alt eg kjenner er adrenalin og endorfiner og eg føler blikket ditt på meg, der du står på andre sida av gata og er så totalt uoppnåeleg og jordnær på same tid. Eg vil strekkje ut armen min. Hjartet mitt nærmar seg brestepunktet, det pressar og vil eksplodere, bryte ut av skalet slik at eg kan tørre å kysse deg. Fordi det er det einaste eg ynskjar, der du står på andre sida av gata og ser så ufatteleg fin ut, så fin at eg vil ta ansiktet ditt mellom hendene mine og kysse deg, dra fingrane gjennom håret ditt, slik som dei alltid gjer på film. Eg veit at livet ikkje er slik, men i blant har ein slike augeblikk som gjer at ein byrjar tvile, art imitating life imitating art, som då han spanderte middag på meg og kyssa meg på kinnet, sa eg var så lik han, hadde aldri møtt nokon som var så lik han sjølv før.

Eg vil stå så nær deg at pusten din vert pusten min. Så nær at eg ikkje lenger ser deg tydeleg, kan berre føle deg. Sjå sollyset gjennom greinene og høyre deg oppsummere meg med tre ord.

(Og så er det så frykteleg vanskeleg å skrive eksamen når hjartet er fullt av tårer.)

Pensumpollen

2011-05-10T15:12:00.004+02:00

Eg skriv innlegg som ikkje skal publiserast før om eit halvt år og synest tida går forferdeleg fort og skrekkeleg seint på same tid. Eit av Apotek 1 sine pollenråd er å vere innandørs mest mogleg, men det går fint fordi eg må lese til eksamen og skal berre ut for å ta ein snartur til Spar og sjå om eg finn noko som ikkje får kroppen min til å gå amok, fordi eit anna punkt på pollenallergilista var: "Unngå røyk, sterke lukter og vær nøye med renholdet. I pollensesongen kan du være ekstra sensitiv for andre irritanter og allergener," og det kan eg skrive under på. Følest som om kroppen gjer mytteri mot seg sjølv.

Frigjeringshelg

2011-05-08T23:19:00.003+02:00

Dette er ei magisk bok. Ho ser ut som ei heilt vanleg bok, men ho skjuler ein løyndom.

Er ikkje Fretex fint, vel? (Kjøpt på Norli.)

I dag har Elisabeth og eg vore behind the scenes på naturhistorisk museum i Bergen, det var utruleg fascinerande og eg har funne ein ny potensiell bustad (i fjerde etasje av museet, som moglegvis kan verte eit problem). Me gjekk forbi skap der lappane som hang på var så gamle at det stod "Italien" og "Spanien" på dei i snirklete skrift, og det føltest som å vere i ei anna tid og ei anna verd. Undervisningsleiar og tourguide Eli spurde oss kvar me hadde høyrt om arrangementet, eg svarte Facebook medan mannen over seksti svarte radio; eg kunne høyre lyden av generasjonsgapet som utvida seg.

Eg håpar fleire tar seg tid til å utnytte (kultur)tilboda som finst der dei bur, flotte tiltak som dette er avhengige av at folk møter opp og er interesserte.

Vårregn

2011-05-04T01:16:00.002+02:00

Eg vil så gjerne kjenne deg, du som går der med hendene i lomma og blikket mot bakken. Du har på ei lys jakke som vert stadig mørkare ettersom himmelen gret og eg lurer på kva du gjer her ute, om du saknar nokon. Du går opp gata mot kyrkjegarden og eg fylgjer etter, veit ikkje om du har lagt merke til meg. Eg vil ikkje skremme deg, prøver ikkje vere vanskeleg, vere ein av dei gamle mennene som fylgjer etter unge jenter som nettopp har vorte vaksne, eg vil berre kjenne deg. Vite kva håret ditt luktar og om du har mjølk i kaffien.

Så eg går etter, lette steg, med ei avis under armen som held på å gå i oppløysing medan du vandrar blant gravene. Du verkar usikker, som om du ikkje har vore her på lenge og ikkje lenger hugsar kvar grava til den du ein gong elska - framleis elskar - er. Men så set du deg ned. Du set deg ned på kne framfor ei gravstøtte med mose på og byrjar å hikste og riste medan vatn siv inn i skjørtet ditt, skoa dine, knestrømpene dine med sløyfer på toppen. Du sit med hendene planta i jorda for å ikkje falle over og eg vil halde rundt deg, vere ein slik fin ein, ein slik fin framand som gjer noko så nært og menneskeleg som å vere der for ein annan. Men i staden for går eg bort, legg dressjakka mi over skuldrene dine før eg raskt returnerer til kvardagen, som om ingenting har hendt. Og kanskje sit du der framleis, med dressjakka mi over skuldrene dine medan du klamrar deg fast til jorda og leikar med meitemarkane som hjelper blomane med å vekse.

Å ville gå til deg

2011-05-03T23:42:00.006+02:00

Eg nys alltid tre gonger på rad, lurer på om det er slikt som vert bestemt av eit gen eller om det berre er ein kuriositet, som at eg seier "elsk meg" når eg bles bort lause augevipper. Og eg vil så gjerne gå til deg, gå i ti minutt, ringje på og høyre om du er i orden, slik som i den fyrste Sex and the City-filmen når Carrie snakkar med Miranda på telefonen og Miranda seier ho er i orden, men Carrie tar undergrunnen til henne på nyttårsafta likevel fordi ho veit at Miranda har det vanskeleg, og slik er det å vere glad i nokon. Venskap er å vere litt ekstra for nokon, strekkje på seg. Eg veit ikkje kva eg har rett til eller kva eg burde, om eg hadde vore velkomen eller om du hadde sendt meg bort. Kanskje du ikkje hadde opna døra? Så eg sender ei melding og ventar på at du skal svare, berre for å få vite at du lever.

Midnight melancholy

2011-05-03T00:23:00.004+02:00

Midnight melancholy dragging me down, my eyes fluttering in the bright lights of days to come while I'm about to fall asleep, standing tall with so much room to fall. Decorating my flat with hearts as if to muster up an intimacy which never existed and I see your reflection in the mirror, that time when you came over and I almost kissed you. I write quotes and want to make everyone feel better about themselves 'cause they deserve it and I just want to see them smile, hear them laugh. Strawberries with sugar and a picnic in the park.

I want to disappear in an unfamiliar town. Just you and I and the comfort of strangers. Walk the streets - drop in drop out fading exploding living breathing panting slowly entwining dancing becoming strong then letting go.

Påskekjærleik

2011-04-27T18:02:00.005+02:00

Påske er påskeliljer tantebarna dine plukkar i skogen, som du tar i ein vase og set på kjøkenbordet.

Påske er å vere med vener på kafé og føle at alt er som det skal vere.

Påske er å møte nye menneske og syngje karaoke.

Påske er å gå på jobbintervju og sitje og smile fordi det høyrest så utruleg kjekt ut, og når intervjuet er ferdig tar din framtidige sjef deg i handa og seier at sommarjobben er din.

Påske er å gå gjennom fotografi og papir du har samla opp gjennom heile livet og kaste og sortere, men den litle rosa veska med blomane på som du hadde som lita, den klarer du ikkje gi bort eller kaste, og du tenkjer at kanskje vil niesa di låne ho neste gong ho kjem på besøk.

Påske er å sjå nevøen din strekkje opp armane sine fordi han vil du skal halde han, ut av alle vil han at det skal vere deg, og hjartet ditt smeltar.

Påske er å feire mormora di sin 76-årsdag og gråte og le på same tid.

Påske er å dra til der faren din vaks opp, plante blomar på grava til slektningar du aldri møtte og slektningar du hadde nokre få år i lag med, og ete ei appelsin på kaien og snakke om fjernsynsseriar med ei god veninne.

Påske er kjærleik og natur som vert levande igjen.

Kiss My Name

2011-04-26T13:52:00.003+02:00

I kiss thy name.

I speak it.

Devour it.

I hold your letters close to my heart

and never let them go.

You are the light dreamers dream of.

You are the love lovers crave.

You are the air that I breathe

and you are a moonlit night

caressed by fire flies.

God påske!

2011-04-15T18:22:00.006+02:00

Å ete banan med kanel på på dei tre siste skivene du sparte til i dag.

Å lese i Hjartemagasinet medan du drikk verdas beste blåbærte som har Mark Twain-sitat på boksen, som du kjøpte i går med ei av verdas finaste veninner.

Å gråte litt.

Å høyre på Kaizers, smile og syngje med.

Å sjå over på klokka, og finne ut at det framleis er tre timar til bussen går og at du har god tid.

Å pakke laptopen ned i kofferten for å kunne ta med skrivemaskinen i handa.

Å ha litt kribling i magen etter fin kvitvinskveld.

Å skulle dra heim til foreldrekos og ein kaffimaskin som putrar og lagar kaffi du toler.

Å ha påskeferie.

Skrivemaskinkjærleik

2011-04-14T01:18:00.003+02:00

Det er noko med den lyden ein skrivemaskin lagar. Du må sjå ned i blant fordi bokstavane er organisert litt annleis enn på laptopen, men det gjer ingenting fordi med kvart tastetrykk smiler du meir og meir. Det gjer ikkje ein gong noko at a-tasten manglar. Du skriv med eit fargeband som fylgde med, og om du tar det av maskinen kan du sjå alle bokstavane som nokon før deg har skrive. Kanskje skreiv dei testamentet sitt på den skrivemaskinen. Kanskje dei jobba på eit kontor, var sekretær og måtte skrive ned alt som vart sagt under møta som dei måtte vere med på, sjølv om dei aldri fekk seie noko. Slikt passa seg ikkje.

Kanskje skrivemaskinen din har sett mange kjærleiksbrev i si tid. Kanskje skrivemaskinen hjelpte nokon med å finne den dei visste dei måtte dele resten av livet sitt med.

Kanskje dei var ein diktar, som deg. Som du prøver å vere. Kanskje dei òg sat oppe seint om nettene fordi tankeflugene surra for mykje og dei klarte ikkje sove, mørkret fekk flugene til å jobbe overtid og dei måtte skrive. Skrive for å handtere livet. Skrive for å arbeide gjennom alt som hendte. Skrive for å puste.

Han er så vakker, den tastelyden. Ein dag skal du sitje på Isle of Wight, oppe i tårnet ditt, med forfattarjakka og ein kopp te, og atter ein gong nyte lyden av bølgjeskvulp som møter tastetrykk som møter vindkast og klassisk musikk. Men for augeblikket skriv du brev til vener du saknar og leverer ein teateranalyse to dagar før fristen går ut.